Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Τις περισσότερες φορές/κοιτάω πουθενά/γιαυτό και δεν πηγαίνω κάπου/απλά δεν ξέρω/μόνο που/τελευταία/μοιάζει να με πειράζει/περιμένω τον εαυτό μου/μπας και με κοιτάξει κατάματα/χωρίς ντροπή/και όχι στα δόντια/

Οι άνθρωποι με λακούβες.

Κάνουν σκιάσεις

Ζουν στους ελιγμούς το ξημέρωμα
Όταν το φως αλλάζει

Αγκαλιάζουν το δέρμα ευπρόσδεκτα
Με χαρακτηριστικά αυστηρώς εύπλαστα

Χάνονται στο πλήθος και ψάχνουν καμπύλες για να ταιριάξουν στα γωνιάσματα

Πολύ μου αρέσουν..
Οι άνθρωποι με λακούβες.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Όταν πλαγιάζω μαζί σου_μη με κρίνεις
λατρεύω να σε χορεύω
είμαι άμαθη σε ανθρώπους σαν κι εσένα
πληγώνομαι και ματώνω_μη με κρίνεις
απλά φοβάμαι
και γιαυτό μαρέσει να παρουσιάζω τον εαυτό μου
φορτωμένο,
με εικόνες,
αρώματα
και πνιχτά γελάκια,
που δε μου ταιριάζουν.