Από 'μένα,η αντίστροφη μέτρηση άρχισε..

Και 'μεις ως φτωχοί,ξενιστές των ονείρων
με θέα λίγα μέτρα μακριά  απ' τη λάμψη του γκριζογάλανου δίσκου,

νύχτες με κιτρινισμένα δάχτυλα και αυτοκριτική,

[αποτίμηση της πρώτης πράξης.]

Κανένα φως,

οι προβολείς για ακόμη μιά φορά ως λειτουργοί μιάς αέναης κίνησης προς τα πίσω.

Το πρόσωπο στους τόνους της ώχρας με τα μάτια καρφωμένα στο κενό,

το σαγηνευτικό.

Όντας ξένη σ' αυτό που αποκαλούν σπίτι μου,ξένη παντού,

ξένη και σε 'μένα την ίδια,πες μου π'ως ν' αφήσω εσένα να με γνωρίσεις?

Με μεγάλη δυσκολία,

πλέον είναι επίπονο να κρύβω τι αισθάνομαι.

Αφήνομαι μπροστά σας,εκτεθειμένη,να με κρίνετε για άλλη μιά φορά,

με μάγουλα αναψοκοκκινισμένα από τη σύγχυση και το θυμό που καίει τις αρτηρίες.



...για τις 10 του Μαϊου.

Όπως ο άνεμος.

Οι μπούκλες μου λεπίδες στα μάγουλα,

το πρόσωπο εύπλαστο για να ταιριάζει με το θυμικό σου.

Τσιπουρα..

Ε ναι το δέχομαι,πήρα κατρακύλα

Γιατί η νύχτα μας κάνει να μοιάζουμε αλώβητοι.

Γιατί το δέρμα γυαλίζει σαν πέτρα στον ήλιο.

Γιατί όταν έρχεσαι οι ανάσες μου καταδιώκουν τους πνεύμονες.

Γιατί καταπίνω τη σιωπή σου που με πνίγει απότομα.

Γιατί οι δρόμοι είναι γεμάτοι με κόσμους αδιάβατους.

Γιατί η καρδιά μου σκοντάφτει ακριβώς δίπλα στα μάτια σου και χαμηλά στο λαιμό σου.

Γιατί μαθαίνω να δίνομαι πιο πολύ εκεί που ψοβάμαι.

Γιατί η αυλή μου θα μυρίζει μάραθο και ξεραμένα σταφύλια.

Γιατί πια δε θα με νοιάζει το που θα πάω αλλά με ποιούς θα πάω και πως.

Γιατί θα κλέψω τις σκιές απ' τους γκρίζους τοίχους της πόλης.

Γιατί το σώμα κουράζεται μα το μυαλό δε σωπαίνει.

Το ασυνείδητό μου κι εγώ-μιά συνάντηση που δεν έγινε.

Ή διαφορετικά, "όσα ήθελα να πω και τι τελικά είπα,ή μάλλον δεν είπα"

Κι όντως όταν σκέφτομαι κάποια πράγματα μου φαίνονται απλούστερα απ' ότι είναι στην πράξη,όταν έρχεται αυτή η στιγμή,η στιγμή των πράξεων [για 'μένα πάντα].

Ξέρεις πως είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο και να σου φτιάχνει τη μέρα και τη νύχτα,ή ακόμη ακόμη,ξέρεις πως είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο και να σου φτιάχνει τη μέρα και τη νύχτα τη στιγμή που ο ίδιος αυτός άνθρωπος μπορεί να σου κάνει τη μέρα ρημάδι σε μιά στιγμή?

Πολύ άσχημο να χτίζεις ιδέες και να εμπλουτίζεις σχέδια πάνω σε μεταβλητές,μετά ποιός έχει την ευθύνη?

Εσύ ονειρεύεσαι τους εφιάλτες μου,εγώ ονειρεύομαι εσένα,εμένα άραγες να μ' ονειρεύεται κανείς..?

Κολλήσαμε αγωνίτιδα.

Κοίτα να δεις πως έχουν τα πράγματα:

-Η Δανάη είναι μετροπολιτάνισσα

-Ο Αχιλλέας είναι ποσαδιστής

-Ο Αντρέας σοσιαλδημοκράτης

-Ο Γιώργος είναι αναρχικός ατομικιστής

-Ο Νίκος χριστιανός ορθόδοξος πατριώτης .

Παιδιά ξέρετε τη λύση --> Επιστροφή στα βασικά..

Συνολική άρνηση των από πάνω,όλοι οι κακοί μας φοβούνται έτσι κι αλλιώς.

Όξω οι εργολαβίες από το έκπα-ναι στο παρεμπόριο-όξω οι επιχειρήσεις ΟΥΓΚ!

Δε θέλουμε δουλειά,δε θέλουμε ανεργία,δε θέλουμε πτυχία με αξία.Φωτιά και λαύρα στους φοιτητάντερς.

Επίσης, Κλωτσά στους πατριώτες,πέτρες στο Θεοδωράκη που θα πεθάνει από την κατάθλιψη για το χαμό του ελληνικού έθνους χαρ χαρ χαρ.

Ώς κεντρικό σύνθημα ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φοβάμαι πως ακόμα σ'αγαπάω,

φοβάμαι πως ποτέ δε σε ξεπέρασα.

4 πήγε μουπανπάλι φύγε...

Τρέξε σύντροφε,ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου.

/////

////

/// έναστέριπέφτειπέφτει

///

*

Συλλογισμοί περί δεσίματος και άλλες ανατριχιαστικές ιστορίες.

Ή πηγαίνοντας το προηγούμενο post ένα βήμα πιο πέρα.

Το δέσιμο είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα,

μετράει ρε παιδί μου γενικά.

Όταν λαμβάνει χώρα μόνο στο μυαλό του ενός εκεί είναι που χάνεται,

δεν υφίσταται μήνυμα χωρίς την παρουσία πομπού και δέκτη,

ένα μήνυμα μονάχα με τον έναν είναι καταδικασμένο να χαθεί στην αιωνιότητα.

Το μονομερές δέσιμο,το μη ανταποδοτικό δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό

και εγώ ποτέ δεν ήμουν υπομονετικός άνθρωπος,

με τον καιρό ανακάλυψα αντ' αυτού κάτι καινούριο,την περιμονή,είναι ένας συνδυασμός μεταξύ του υπομένω και περιμένω,κάπως τα βολεύω εν τέλει[?]

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο,τίποτα δεδομένο,όποιος νοιάζεται από 'δω και πέρα να ρωτάει,

πως αλλιώς?

Σήμερα -με πνευματικό σπρώξιμο- καταλήξαμε με τη σειρά μας στο ότι ο πάτος μόνη διέξοδο έχει προς τα πάνω,κάτι όμως που συνδέσαμε με το ότι κάθε φορά μιλάμε για τον πάτο της δεδομένης στιγμής.

Επίσης θέλω και εγώ τον κόσμο μου να με πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα και να κάνω και 'γω το ίδιο,η ταυτόχρονη εξέλιξη με τους γύρω σου τα σπάει.

Στα [-] της ημέρας να σημειώσω ότι μπορεί να μην έχω το σύνδρομο του ήρωα αλλά δυστυχώς είμαι people pleaser (χώσιμο σε ένα καινούριο φιλαράκι,αν αυτό θεωρείται ως εγωκεντρισμός του στυλ θέλω να τα πάω καλά με όλους και να με συμπαθούν όλοι τότε my hands up,ξέρεις εσύ)με την ουσιώδη συμπλήρωση πως επιλέγω με χίλια κόσκινα το ποιούς θα συναναστρέφομαι και ειλικρινά γουστάρω να μοιράζομαι.

Αυτό που απεχθάνομαι είναι ο κόσμος που μοιράζεται και ανοίγεται μόνο όπου τον/την συμφέρει και παρ' όλα αυτά θεωρούμε τους εαυτούς μας καλούς φίλους/ες ή συντρόφους/ισσες και ότι άλλο.

Δεν έχω τίποτα να κρύψω,μπορεί να μην καταφέρνω να εμπεδώνω κάποια πράγματα όμως ας μου αναγνωριστεί ότι προσπαθώ επίμονα και κοπιαστικά να φέρω τα πάντα βόλτα.

Ψυχολογικές περιηγήσεις με τη Dani στο μικρό καφέ.

Υ.Γ μακάρι να μπορούσα να εφέυρω έναν τρόπο με μιά πνοή να σου/σας μεταδώσω αυτά που νιώθω,μόνο γι' αυτά είμαι σίγουρη..Τι σοϊ μάγος είμαι?

Το σπίτι,

που θα 'θελα να μοιραστώ με τα συντροφάκια μου

Αχ ρημάδα φθορά πόσο σε λατρεύω

Δέσιμο και με τα έμψυχα και με τα άψυχα [χάος,καμιά ελπίδα..]

Πιζολιζεεέρ

Ακόμη ένα βράδυ ,

με κράμπες στα βλέφαρα.

Είμαι ζωντανή [απόδειξη]

Όταν τα λόγια περιττεύουν.

Είμαι κομπάρσος,

σε ταινία του Αρονόφσκι και δεν έχω δυστυχώς σε κόπια το σενάριο. Επίσης όταν πίνω πολύ μου αρέσει να βλέπω τις κόρες μου να διαστέλονται.

10 του Mahjong.

Υποτάσσομαι στη φύση μα όχι στο χρόνο.

που έχει όρια,

που δεν παύει να είναι ένα σάπιο κατασκεύασμα,

που είναι μιά προσωπική φυλακή,

που μας βάζει σε πρότυπα και σε νόρμες.

Δεν το θέλω έτσι,δεν είμαι εγώ.

Ακόμη,ψάχνω ένα τρόπο να επικοινωνήσω όσα αισθάνομαι.

Να φέρω τα μέσα προς τα έξω γιατί,

κάνουν εκρήξεις διαδοχικές και πληγιάζουν,

ξεχειλίζουν μα δεν διοχετεύονται,

παύουν ν' ανήκουν στη σφαίρα της δημιουργίας,

δεν είναι γόνιμα.

Δεν το θέλω έτσι,δεν είμαι εγώ.

Κάνουν τον κύκλο τους και καταλήγουν πίσω σε 'μένα.
Δεν το θέλω έτσι,δεν είμαι εγώ.

Και μεγάλωσα με πρότυπα που μ' έμαθαν να μισώ κομμάτια του εαυτού μου και αυτά αναβιώνουν,φροντίζει ο κόσμος γύρω μου γι' αυτό.

Να μου θυμίζει πάνω μου ότι με 'μάθαν να μισώ,

σιχαίνομαι που εγκλωβίζομαι και 'γω σ' αυτά.

Δεν το θέλω έτσι,δεν είμαι εγώ.

Πως λοιπόν εγώ να εκφραστώ και

πες μου τώρα

"ποιά αλυσίδα μας δένει?"

Ξυπνάτε ρε θα πάρω τα βουνά και ούτε που θα το μυριστείτε,αλλά δε με νοιάζει μία ρε..

Cap ou pas cap

?

Από τα μάτια μου γλιστρούν χαρές,σκοντάφτω πάνω τους και χάνω την ισορροπία μου.
Το ξέρω είναι αργά,ελπίζω το κρύο να πάρει μαζί του τις πληγές φεύγωντας,να τελειώνουμε,κοιτάω το φως απ'τους σηματοδότες και ζαλίζομαι.
Έχω μάθει καλά,δε φοβάμαι νομίζω.

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν.

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

~~~
Γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου∙
δεν τα αντέχω πια αυτά τα βλέμματα,
στοιβάχτηκαν πολλά παράπονα στα μάτια μου,
τα χαμόγελά μου πικρίζουν,
το πρόσωπό μου έγινε ολοκαύτωμα -
γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου…

Ν. Χ.

(Κα)Ποτε.

Ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι.

Στα γλυκά α-σήμαντα.

Σε είδα στο λεωφορείο,σε κατασκόπευα όσο έγραφες,ύστερα από λίγο σιγουρεύτηκα ότι ετοίμαζες τοποθέτηση [+2μέτρα χα!].
Το αστείο ήταν πως πρόσεξα κάποιον άλλο να με παρακολουθεί-όσο εγώ παρακολουθούσα εσένα που έγραφες.
Οι μετακινήσεις κάποιες φορές γίνονται περίεργα ευχάριστες.

Μέθυσα μόνο στην ιδέα ότι σου έκοψα ένα κομμάτι..

Ερώτηση κρίσεως.

-Λοιπόν είμαι ένας γαϊδαρος που κάνει ζογκλερικά.Τι μετράει περισσότερο,το ότι είμαι γαϊδαρος ή το ότι μπορώ και κάνω ζογκλερικά???

Εγκιβωτισμός ονείρων [?]

Όνειρο μέσα σε άλλο όνειρο ή πόλλά όνειρα μέσα σε ένα και όλα αυτά σε διάρκεια 5" ή και μιάς ολόκληρης νύχτας.

Ονειρεύομαι στον ύπνο μου ότι ονειρεύομαι και έχω συνείδηση γι'αυτό,αφού δεν τρομάζω γιατί το μυαλό μου λειτουργεί ακόμη και σκέφτομαι :είναι όνειρο,σε λίγο θα δεις,θα ξυπνήσω..

Σε ένα από αυτά ό,τι στον ξύπνιο ονειρεύομαι,κόσμος που νοιάζεται για τον διπλανό του,σαν άνθρωπος,σαν ίδιος προς ίδιο.Θα απλώσω το χέρι μου ακόμη πιο έξω για να ξέρω ότι θα το φτάσεις στα σίγουρα.
Μετά στο άσχετο, μου βγαίνουν και λόγια και εξηγώ σε μιά φίλη μου τι ήταν τα γκουλάκ,σε σύνοδο ύπνου-ξύπνιου,όντως πρέπει να μιλάω.

Βλέπω και ανθρώπους που έυχομαι ποτέ να μη γνωρίσω,γιατί θα θελήσουν να μου κάνουν κακό και εγώ θα τους αφήσω.

Βλέπω ακόμη ότι μπορώ να πετάξω,ότι γίνομαι αόρατη,ότι δεν πονάω.

Βλέπω ανθρώπους να με κυνηγούν,να με σκοτώνουν,να διαμελίζουν τα κομμάτια μου [σπλατεριές γενικά].

Ακόμη,βλέπω πως γέρασα αλλά συνεχίζω να αγαπώ.

Επειδή το 'χα στο μυαλό.

Σπύρο μου συγνώμη που δε ρώτησα για να ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία,

ελπίζω να εξιλεώνομαι λέγοντας ότι πάντα λάτρευα τα χέρια σου :)

The clown.

Please don't cry i'll make you laugh again..

Abbie Gale.

Έτσι απλά.

Μου έχετε πηδήξει την ψυχολογία απλά
και γαμώ την Αγία Ελληνική οικογένεια.

Η αποδόμηση είναι από τα καλύτερα μου.

He hopes.And fears.But still hopes.And he grows up.And the little boy becomes a man.And he gets sick of fear.And he gets bored of not exploring.Not the dark but his heart.His burning heart.

And now the dark gets deeper.It's aching to move now.Feet heavy.

But Danko will not step back even now.He rips off his own heart from his wonderfull chest.Bleeding he holds it up and everyone sees the most hopefull light they had ever seen.

Danko is bleeding.The world starts to fade away.He looks to his heart but still feels close to it.His pace is steady.His heart is burning leading the way.And after a while dark begins to scatter and dawn comes.A bright reddish dawn,the first one in centuries.Everyone is cheering now.Everyone hopes.And they are so happy they cannot see a young man's dead body lying among them besides a heart that's still burning its last sparkles..

Abbie Gale [επιλεκτικά].

Συνήθειες

Mental masturbation.

Και όσο προσπαθώ να καταλάβω,τόσο μπλέκονται τα πάντα,σαν πίνακας του Πόλοκ ένα πράγμα.
Στριφογυρίζω επίμονα γύρω από τον εαυτό μου και μετά ακουμπάω στον ώμο σου και προσπαθώ να συγχρονιστώ στη δική σου τροχιά.
Λοιπόν,κοίτα να δεις τι θα κάνουμε,εσύ θα βάλεις μιά εποχή στο μυαλό σου και γω θα μαντέψω,έπειτα θα υποσχεθούμε ότι μέχρι να έρθει αυτή δε θα μιλήσουμε ξανά για αγάπες οκ?
Το περίεργο είναι ότι δε σε φοβάμαι πιο πολύ από άλλες φορές,θα ζωγραφίσω ένα σχήμα-ένα κύκλο για την ακρίβεια-και θα χωρέσω μέσα όλες μου τις ανασφάλειες,μετά θα τον κλείσω και θα χαράξω πάνω του μιά ψεύτικη κλειδαριά.
Τα χρώματα των ονείρων μου έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν γιατί κάθε φορά που έρχεσαι απρόσκλητα μοιάζεις μέ χαλίκι που πέταξαν σε ήρεμη λίμνη.
Ίσως η εικόνα των χειλιών που σμίγουν στο δρόμο να μην είναι το καλύτερο μου,παρόλα αυτά χαίρομαι για τον κόσμο,αλήθεια σου λέω.
Ήταν κάποια χρόνια πίσω και ήμουν ήδη στα πρόθυρα της τρέλας τότε,τώρα αποδέχομαι πιο δύσκολα ακόμη,διάφορα ας μην το κάνω συγκεκριμένο δε θέλω να βαλτώνω.
Μόνο σε μία μέρα μέσα θαρρείς θα μπορούσες να κάνεις τους άλλους χαρούμενους?Κοιτάω πάλι ψηλά και αρχίζει να βρέχει,πήρα στα κλεφτά και μιά τελευταία τζούρα από το τσιγάρο σου και στη συνέχεια σώπασα για δυό ολόκληρες ώρες.

Στα μάτια.

Δοκιμάζοντας το Mrs brightside ή καλά ξεμπερδέματα.

Πολύ μου άρεσε η βροχή σήμερα,ήρθε να πιάσει φιλίες με την περίεργη μελαγχολία μου.Περίεργη γιατί δε θα την έλεγες και κακή.
Ωστόσο εύχομαι αυτή η ευχάριστη αίσθηση που μου αφήνει να μην τυραννίζει τον κόσμο,θα ήταν άσχημο.

Βυθίζομαι στην παράνοια,βοήθεια κάποιος/κάποια?

I know you try,you fly straight into my heart,

But here comes the fall...

Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αληθινό και τι όχι.Μετά όλα γίνονται σούπα μέσα στο κεφάλι μου,ποιός ξέρει..

Λάθος χρόνος και μέρος για τέτοια,μήπως ενδιαφέρεται κανείς να μου δανείσει κανά χρονοντούλαπο??

Ας βάλουμε επιτέλους μια τελεία.

Εκεί που η θάλασσα κι ο ουρανός γίνονται ένα,θα ξεκινάει πάντα μιά ιστορία και το θυμάμαι σαν χτες που σου ζήτησα μία λέξη ή έστω ένα νεύμα...

Όταν ακόμη ένιωθα πως είσαι ένα κομμάτι μου και δοκίμαζα χίλιους τρόπους για να σε διώξω από πάνω μου,σχεδόν νιώθω πως έχω το θάρρος...

Πως να φοβηθώ το κρύο αφου...

Παρακμή.

Άνθρωποι που τα 'χουν χαμένα,και είναι σαν κι εμένα κάποιες ώρες της μέρας ή εγώ είμαι σαν κι αυτούς।

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας,εναποθέτουμε όνειρα σε σαθρούς τοίχους।

Κουράστηκα μιά ζωή να τρέχω να σκοτώσω τη σκιά μου από φόβο μην κάποτε γίνω σαν κι αυτήν...

Τα σώματα είναι για να φθείρονται,έχουν κι αυτά βλέπεις τον τρόπο τους να δείξουν πόσο ελεύθερα έζησαν.

Εκδρομηηηηηη!

Επιβάλλεται στην παρούσα φάση πιστεύω,δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο και δε συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο.
Θέλω βουνό,πεζοπορία,μιά αγκαλιά,χάζεμα,ένα ποτάμι και πολλά φύλλα στη διαδρομή μ'αυτές τις παιχνιδιάρικες αποχρώσεις τους.
Επίσης,θέλω πριν φύγω να αδειάσω από τα πάντα "μου",να τα κρεμάσω τακτικά σε μιά κρεμάστρα και να τα κρύψω στην πιο σκοτεινή ντουλάπα,ανασύνταξη λέμε!

Σώπα,στα σκοτεινά πάντα θα βλέπεις τ'αστέρια.

Κρίμα,που έμεινες μόνη πίσω.

Είπα αντίο,όμως έμεινα για ν'αντικρύσω την πλάτη σου.

Κάποτε,πιο πριν,ήξερα το μετά και χαμογέλασα θλιμένα.

Δε μετανιώνω.

να ξανακάνουμε το πανκ απειλή

Πολλές φορές τα λόγια γίνονται κουραστικά και στο κάτω κάτω οι πράξεις κάποιες φορές μετράνε περισσότερο ή δείχνουν περισσότερα,χωρίς λόγια.

Οι λέξεις είναι απλά γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο και μου τη δίνει που ώρες ώρες τους δίνω τόση σημασία.
Έτσι κι αλλιώς εμείς δίνουμε-φτιάχνουμε το νόημα που θέλουμε να έχουν,άσχετα αν μεταξύ μας αδυνατούμε να συννενοηθούμε.

Επίσης.

Μεεκνευρίζειςμεεκνευρίζειςμεεκνευρίζειςαπίστευτακαιμουτηδινειςμουτηδίνειςκαιθέλωνασεσπάσωστοξύλοοο.

Είναι ήδη αργά.

Τι σε περιμένει όταν πέσεις για ύπνο αυτή τη φορά,ποιόν/ποιά θα βρεις στο κρεββάτι σου?
Καλά μάντεψα,μετά αρχίζει το βάσανο του καθημερινού απολογισμού.
Γιατί γιατί γιατί,πες μου γιατί το κάνω αυτό?
Δανάη κάποτε μου υποσχέθηκες- και 'γω να ξέρεις θα περιμένω,υπομονετικά-περιμένω.

Βαρέθηκα τον κόσμο που στέκει αδιάφορος,αλήθεια σου το λέω,δεν ξέρω αν είναι φόβος,μούδιασμα,ανοσία,εγωισμός,μαλακία,δεν ξέρω,τους βαρέθηκα,με αηδιάζουν.Σιχαίνομαι που το λέω,που έφτασα σε αυτό το σημείο,που αδειάζω.

Που πηγαίνω?Υποσχέσου πως θα με ακολουθάς στα λάθη μου χωρίς να πέφτεις μαζί μου.Εντάξει ξέρω ήδη την απάντηση "όλα καλά θα πάνε",ναι?Θέλω να το πιστέψω,θα το πω φωναχτά 5-10-100 φορές και θα το πιστέψω,το δουλεύω καλά έτσι το μυαλό μου..Γίνομαι κουραστική πολλές φορές το ξέρω-δεν το θέλω.

Θέλω να δω πράγματα να γίνονται,θέλω να σταματήσω να γκρινιάζω για το τι θέλω και να αρχίσω απλά να πραγματοποιώ ότι σκατά περνάει από το μυαλό μου,κουράστηκα και 'γω να καταστέλω τον εαυτό μου,λες και τόση καταστολή που τρώμε δε μας φτάνει,αυτό μου έλειπε/μας έλειπε!

Εντάξει,επειδή κατά βάθος είμαι κομπλέ το ξέρω θα σκάσω μ'αυτή την απαισιοδοξία,θα απλώσω παντού ρίζες,θα εξαπλώσω ιδέες και επιθυμίες και όλα θα πάνε καλά.

Ειρωνία-

Να έχεις τόσο κόσμο γύρω σου...

και να νιώθεις τόσο μα τόσο μόνη...

Άλλη μια νυχτα σύγχυσης και γέλιου..

Λόγω της περιόδου που διανύουμε-της εξεταστικής περιόδου για το φοιτηταριάτο/φοιτητάντερς και δε συμαζέυεται,διαβάζουμε το κάτι τις μας και μεις..
Όχι εξαναγκαστικά σε όλες τις περιπτώσεις και αυτή είναι μία εθελούσια περίοδος διαβάσματος και λόγω αντικειμένου περισσότερο για 'μενα.Διαβάζω,για να γίνω πιο συγκεκριμένη,τις αλλαγές που έφερε στην Ευρώπη η Πρώιμη Νεότερη Περίοδος,δέκατο πέμπτο με δέκατο όγδοο αιώνα σκεφτείτε [κοινωνικά,πολιτικά,οικονομικά,ταξικά,φυλετικά και άλλα ωραία].

Βρίσκομαι σε ένα κεφάλαιο που πραγματεύεται τον κόσμο της φτώχειας από όλες τις πιθανές οπτικές.Από το πως το αντιμετώπιζε η εκκλησία,η εξουσία,η κοινή γνώμη,ο ίδιος ο φτωχός πληθυσμός κλπ.
Αυτό που συνειδητοποιώ και με εκπλήσσει είναι το πόσο ίδια είναι ακόμη τα γεγονότα και οι καταστάσεις που βιώνουμε σε σχέση με το παρελθόν και έχοντας κατά νου την αναμενόμενη απόσταση που αναγνωρίζουμε στον τρόπο σκέψης του ανθρώπου τότε με έναν άνθρωπο του σήμερα λογικό δεν είναι να τρομάζω?Όχι πνευματική απόσταση λόγω διανοητικής κατωτερότητας ή νοητικής δυσλειτουργίας των ανθρώπων του 1580 αλλά λόγω συντηρητικού περιβάλλοντος και κοινωνικών στερεοτύπων στα οποία και ζήσαν.
Ήταν ξάφνου σα ν' ανακάλυψα τη ρίζα του κακού,το πως ξεκίνησε όλη αυτή η σκατίλα του κόσμου μας,ένας καινούριος,ξεχασμένος κόσμος απλώνεται μπροστά μου για να τον εξερευνήσω ενδελεχώς..
Όταν η ανάγκη,η στέρηση,η ανασφάλεια,η ανωνυμία,η μοναξιά μεταφράζεται σε ανημποριά,κοινωνική μειονεξία,οκνηρία,κίνδυνο και απειλή για μιά αρρωστημένη ομοιομορφία και για μιά κοινωνική ομαλότητα που δημιουργεί ανισότητες και μονάχη της κάνει μετά τους διαχωρισμούς,δημιουργεί δίπολα,αυτά τα καταραμένα δίπολα.Καλό και κακό,όμορφο-ασχημο,φυσιολογικό-ανώμαλο,άνδρας-γυναίκα,καθαρός-βρώμικος,υγιής-άρρωστος,ηθικός-ανήθικος κλπ.
Στο περιθώριο βρίσκονταν και τότε όπως και τώρα οι φτωχοί[σα να λέμε για σήμερα τους άστεγους,τους περιπλανλωμενους ζητιάνους],οι μετανάστες και οι πρόσφυγες το οποίο σηκώνει και λίγη κουβέντα και τελος αυτοι που ονομάζουν τσιγγάνους.Για τους φτωχούς στην Αγγλία είχαν συνταχθεί και ειδικοί νόμοι,χρόνια μετά απαγορεύθηκε η επαιτεία γενικά για όσους θεωρούνταν ανάξιοι φτωχοί,δηλαδή τεμπέληδες σα να λέμε.Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιες φορές επέλεγαν να απεικονίζουν τους φτωχούς ακόμη και ως ανάπηρους,ούτε ότι η επαιτεία και το έγκλημα υπήρξε κοινός τόπος στη συνείδηση της εξουσίας,τοπικής και εθνικής..
Συγκεκριμένα κλοπές κατέληγαν και σε δικαστήρια ιδιαίτερα για όσους ήταν ξένοι,περιπλανώμενοι φτωχοί.
Χρησιμοποιούνταν ακόμη και διάφορες στρατηγικές περιθωριοποίησης των φτωχών έτσι ώστε να αποκλείονται από τη λεγόμενη κοινοτική αλληλεγγύη.Για το σκοπό αυτό χρησίμευαν διακριτικά "σήματα" με αποδέκτες φτωχούς,πόρνες,Εβραίους,λεπρούς,αιρετικούς έτσι ώστε να τους ξεχωρίζουν όλοι.

Σχετικά με τους μετανάστες τώρα,αξίζει να αναφέρουμε ότι ως "προϊόντα" εισαγωγής και μεταπώλησης υπήρξαν Αφρικάνοι νέγροι και Αμερικάνοι Ινδιάνοι,και χρησιμοποιώ σκόπιμα τον όρο "προϊόντα",καθώς μιλάμε για καθεστώς δουλείας,κάτι που λίγο [αν όχι καθόλου] απέχει από το σήμερα.Το θέμα ήταν ότι το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό μειωνόταν και επιχειρήθηκε ο περιορισμός ή μιά πλήρης ανακοπή της κινητικότητας των εργαζομένων.Την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα,νομοθετικές ρυθμίσεις του αγγλικού κοινοβουλίου απαγόρευσαν στους ανθρακωρύχους την ελευθερία μετακίνησης και πάγωσαν τους μισθούς τους καθιστώντας τους ουσιαστικά σε δούλους.Νομοθεσία που επεκτάθηκε σε όλα τα επαγγέλματα..
Τώρα γιατί εμένα αυτά μου κάνουν πολύ γνώριμα??

Τέλος,για τους τσιγγάνους έμαθα ότι προστέθηκαν με τη σειρά τους στα περιφερόμενα περιθωριακά στοιχεία και για κακή τους τύχη συνέπεσαν τον 14ο και 15ο αιώνα με την έξαρση της οργανωμένης επαιτείας και του κυνηγιού των μαγισσών και κατηγορήθηκαν και για τα δύο.Ο εύκολος στόχος που λέμε..

Θα ήθελα να αναφερθώ ακόμη στην ύπαρξη ενός συστήματος αλληλοβοήθειας μεταξύ των περιθωριοποιημένων φτωχών,ένα κοινωνικό δίκτυο βασισμένο στην αρχή της αμοιβαιότητας και της ισοτιμίας,λέξεις που μου αρέσει να ακούω.Βασίζονταν ακόμη περισσότερο στη συλλογικότητα παρά στη συγγένεια κάτι επίσης καλό..

Κάνοντας μιά σύντομη κριτική μιάς και έχω γράψει αρκετά θα πω κάτι που από τους λίγους αναγνώστες μου θα καταλάβουν ακόμη λιγότεροι,ή μάλλον μόνο η Δάνι θα καταλάβει και ευκαιρία να τρολλάρω λίγο γιατί ώρα κρατιέμαι..Δάνι,ζήτω τα 3Ε[ΕΕΕ]
Γιατί δηλαδή πρέπει όλοι οπωσδήποτε να είναι παραγωγικοί και χρήσιμοι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, μέσα από μιά εργασία που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη δημιουργία?Γιατί κάποιος που επιλέγει να μην πάρει μέρος σε αυτή την αλυσίδα να χαρακτηρίζεται ως τεμπέλης και βάρος για την κοινωνία?Ειδικά όταν δεν είναι προσωπική σου επιλογή το πως θα διαθέτεις το χρόνο σου,το αν θα έχεις ή όχι μιά δουλειά,το πως θα πας και θα γυρίσεις από αυτή τη ρουτίνα και πάει λέγοντας..


Να ευχαριστήσω τον Σαγανάκι σ'αυτό το σημείο :P

Επίσης βραστούς θα φάμε τους αστούς και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες..
Επίσης μην ξεχνάτε σύντροφοι,ταξική συνείδηση και ες αύριο τα σπουδαία..

Χμ,μπορούμε άραγε να βρεθούμε κάπου στο ενδιάμεσο?

Και όταν μου ζητούνται πράγματα να δώσω ΤΡΟΜΑΖΩ,κομμάτια του εαυτού μου,τρομάζω.
Υπάρχουν όμως μέσα μου για το σκοπό αυτό και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να μιλήσουν, και ίσως η σιωπή ήταν μεγάλη και τώρα η φωνή μου θα ακουστεί πιο δυνατά, θα είναι εκωφαντική και θα τρομάζω ακόμη, όμως ο κόσμος θα τρομάζει πιο πολύ και 'γω θ'αρχίζω να βιώνω την ηρεμία που γυρεύω και θα σταματήσω να δικάζω τον εαυτό μου.

Δε θα με στήνω πια στη γωνία, δε θα φοβάμαι πια να μένω μόνη με τον εαυτό μου και θα έχω όλες τις απαντήσεις που γύρευα.Οι γρίφοι που επιβάλω στον εαυτό μου θα λύνονται και επειδή μ'αρέσουν κι αν θες τους βρίσκω ενδιαφέροντες, θα φτιάχνω καινούριους και θα συναντιόμαστε πάλι κρυφά οι δυό μας στο σκοτάδι και θα φωνάζουμε και θα βριζόμαστε και αυτό είναι κομμάτι δικό μου και αν δεν το θέλω πια θα το χαλάσω γιατί είναι δικό μου και δε θα ρωτήσω κανέναν γιατί οι κοινωνικές επιταγές δε με καλύπτουν και ούτε και 'γω τις καλύπτω και αυτό με κάνει και χαίρομαι,δεν είμαι πια σε ground zero και δε θέλω να φοβάμαι,θέλω να χαίρομαι..

Σήκωσα τα μάτια μου ψηλά,πάντα μου άρεσε να το κάνω αυτό..
Να κοιτάζω τον ήλιο.

Συνειδητοποίησα πόσο μικρή νιώθω,σαν άνθρωπος.Αυτό φυσικά καμία σχέση δεν είχε με τον ουρανό,είναι κάτι που κουβαλάω μαζί μου,μιά αποσκευή που με τον καιρό στοιβάζω κι άλλα πράγματα μέσα.

Συγνώμες.

Εξηγήσεις,

όμορφες εικόνες με τις οποίες ξεχνιέμαι,

πρόσωπα που δε θέλω να ξεχάσω-και να χαθώ..

Ιδέες που θέλω να με συνοδεύουν,

Μία ρουτίνα που προσπαθώ να αποφύγω

ένα χάδι στο λαιμό που θα μου προκαλέσει λιποθυμία.

Είναι περίεργο το πόσο σκαλώνω ώρες ώρες,σαν παιδί που μόλις μου αποκαλύφθηκε κάποιος σούπερ ήρωας χα!

Αδυναμίες ναι..κι αυτές καλές δεν είναι όμως?

Τι και αν..

Ναι είμαι σε φάση,
Ναι βλέπω αυτό που ήθελα,
Ναι ξέρω ότι αυτό που θέλω είναι αυτό που βλέπω..
Πως θα το πάρω είναι το θέμα.Η διεκδίκηση είναι το θέμα.

Μήπως τελικά εγώ έχω αποστασιοποιηθεί από αυτό το κομμάτι του εαυτού μου?

Σα να βλέπω το γλυκό πάνω στον πάγκο και να μην απλώνω το χέρι να το πιάσω[damn].

Αναζητώντας την επαφή.

Το τέρμα.

Τις αισθήσεις στα όρια.

Κάτι πέρα απ΄τη σκοτεινή μου πλευρά.

Το αυθόρμητο χαμόγελο.

Με ενοχλεί..

Το γεγονός ότι δεν ενδείκνυται να κλείσω μάτι πριν τις 6 το ξημέρωμα.
Που δε μπορώ να τα βγάλω όλα από μέσα μου.
Που αδυνατώ να απαγκιστρωθώ από τις πληγές του παρελθόντος και όποτε μιλάμε για σχέσεις βουρκώνω.
Το γεγονός ότι άλλοι παράγοντες καθορίζουν τη δική μου ευτυχία και ο εαυτός μου μόνος δεν είναι αρκετός.
Που τελευταία αν και το γύρευα,δε μπορώ να ελέγχω τα αισθήματα μου.
Που βρίζω το διάολό μου και κυνηγάω την ουρά μου.
Που κλάιω ακόμη και χωρίς λόγο[είμαι σκληρή damn it,αφού έφαγα ένα μπωλ καρφιά για πρωινό-χωρίς γάλα!]
Που είμαι ξέμπαρκη,ψυχή ταραγμένη.Πάλι!
Το ότι επανειλημένα άφησα ιστορίες μισοτελειωμένες.
Που συνειδητά έχω πια εγκλωβιστεί στο σπίτι μου.
Που για να μη στεναχωρώ τους άλλους στεναχωρώ τον εαυτό μου και το παίζω μάρτυρας.
Το ότι εν τέλει προτιμώ τη θλίψη από τη χαρά?
Που δεν έχω δει Γαλλικό κινηματογράφο.
Που μάταια επιμένω στην προσπάθεια μου να επικοινωνήσω με το συγγενικό περιβάλλον.
Οτι ποτέ δεν ταξίδεψα σε μέρη που ήθελα.
Που δεν έχω δίπλα μου κάποιον να με αγαπάει χωρίς να κάνω καμία προσπάθεια[για ότι είμαι!]
Που έχω τεράστια συναισθηματικά κενά.
Το γεγονός ότι σκέφτομαι υπερβολικά.
Η δικαιολογία του τύπου <<υπάρχουν και χειρότερα>>.
Ότι δεν έχω ζήσει όπως ήθελα και θέλω.
Που ώρες σαν κι αυτές με κατακλύζει η απαισιοδοξία.
Που δε μπορώ να πιω κρασί.
Με ενοχλεί που φοβάμαι.
Όταν μπαίνει καπνός στα μάτια μου.
Που δεν είχα ποτέ τον προσωπικό μου χώρο να πειραματιστώ με την ησυχία μου..
Ότι δεν υψώνω το ανάστημά μου εκεί που πραγματικά είναι αναγκαίο.
Που έχω τρομερές απαιτήσεις απ'τον εαυτό μου.
Που με ελκύουν τα δύσκολα.
Η μοναξιά μου.

Που δειλιάζω και είμαι κυκλοθυμική.
Που δειλιάζω.
Που δειλιάζω.
Που δειλιάζω..

Με ευχαριστεί..

Η μυρωδιά του χειμώνα.
Ο κόσμος που τα έχει βρει με τον εαυτό του.

Το ανθρώπινο σώμα <3

Η φωτιά.
Η καλή μουσική.
Που έχω δίπλα μου φίλους που αγαπώ και με αγαπούν.
Να εκφράζομαι με ένα σωρό αντισυμβατικούς τρόπους.
Η επαφή με τη φύση.
Το φως απ'το φεγγάρι και τα κεριά.

Να ζω τη βροχή.

Όταν πιστεύω στα όνειρά μου.
Η ανιδιοτέλεια.
Να μαντεύω τους ανθρώπους.

Η επαφή.

Να κάνω όσους αγαπώ χαρούμενους.
Η ειλικρίνεια ακόμη κι όταν με πληγώνει.
Να κοιτάω στον ουρανό.
Η ιδέα κάποτε να ζήσω σε ένα νεοκλασικό[:P]
Να διαβάζω όμορφα βιβλία.
Να δίνω.

Που νιώθω τα πάντα τόσο έντονα,που παθιάζομαι.

Να ψάχνω τον εαυτό μου.
Ο ήλιος που δεν με καίει.
Η ιδέα ότι θα κολυμπήσουμε μαζί κάποτε σε ένα ποτάμι και θα μου πεις όσα τόσο ήθελα να ακούσω.
Ένα χαμόγελο.
Να είσαι η πρώτη μου σκέψη το πρωί κ η τελευταία το βράδυ [αν κ τετριμένο]
Το κοκκίνισμα στα μάγουλα.
Να ακούω κόσμο να τραγουδάει.
Να νιώθω ερωτευμένη.
Όταν ακούω Cat Power.
Να ονειρεύομαι κοιτώντας το τζάκι.
Να παρακολουθώ τον κόσμο στο δρόμο.
Η απλότητα.
Να πίνω ρακί.
Όταν ζωγραφίζω.
Ο μακρύς χειμώνας,

Εγώ είμαι ένας ξένος κι όσα αγάπησα κι έχουνε πια χαθεί,

τα 'χω ακριβοφυλάξει στης καρδιάς μου τον τόπο τον πιο βαθύ.

Το προσωπάκι γείρε κι αφουγκράσου στο στήθος μου μια καρδιά,

με του Γενάρη μοιάζει την πιο άγρια και σκοτεινή βραδιά.

Φύγε πριν πληγωθείς μακριά μου να σωθείς και ας πονέσει,

Θα πουν για 'μαι πως ήμουνα στο τέλος του χειμώνα,

λουλούδι που δεν άντεξε στο γύρισμα του αιώνα..

Ψάχνωντας λίγη έμπνευση..

Και ναι,νομίζω πως την βρήκα,την ξεχώρισα και την περιμάζεψα από το πλήθος.
Τις τελευταίες μέρες πότε γελάω και πότε.. ασ'το καλύτερα.

Αλήθεια δεν μπορώ να θυμηθώ εκείνη την καμπή στη ζωή μου που με έκανε να φοβάμαι να χαμογελάσω,να φοβάμαι να χαρώ,να ζήσω..Ο χρόνος μας τελειώνει και όλα είναι μισά,όπως πάντοτε.

Και όταν χαμογελάω αισθάνομαι μιά περίεργη αίσθηση,ένα κενό αέρος στο στομάχι,σα να πέφτω από ψηλά και να μη με νοιάζει,φιου.Είναι λίγο ξένο αλλά και κάπως ευχάριστο,λες να επέστρεψα επιτέλους??
Χμ,κάτι άλλο μου μυρίζεται εδώ,χρειάζομαι επειγόντως λοβοτομή :P

ΠΑΛΙ ΔΕ ΜΙΛΗΣΑ :/

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας??

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ...

Μέρες σαν κι αυτές,με λίγο φως απ'το φεγγάρι και αρκετή μουσική στο σουφλέ όλα μοιάζουν τόσο πιο γλυκά..

Γιατί πολύ απλά δε μπορούμε να παραδεχτούμε,τι μας κάνει χαρούμενους,τι μας στεναχωρεί και τι δεν μας νοιάζει.

Συμβαίνουν τόσα,είναι πια αρκετά για να μας παραδειγματίσουν όμως συνειδητά θα κάνουμε πάλι τα ίδια..Όσα ίδια μας πλήγωσαν και πλήγωσαν και ανθρώπους γύρω μας,ανθρώπους που τους νοιαζόμαστε και παρεξηγούμαστε.

Δεν γνωρίζουν όλοι τι συμβαίνει γύρω μας που μας αναστατώνει,που μας κάνει να φερόμαστε περίεργα,και είναι τόσο άδικο για όλους..

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να αποστασιοποιείσαι από τις καταστάσεις και να τα βλέπεις όλα πιο καθαρά,έξω από τον εαυτό σου όπως θα έκανε ένας περαστικός ή ένα παιδάκι που δε θα ντρεπόταν να πει δυό πράγματα παραπάνω.

Θα ήθελα να είμαι ένα τέτοιο παιδάκι στο μυαλό,γίνονται όμως όλα τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να τα δω,να τα προβλέψω και να τα σταματήσω πριν να είναι αργά..τώρα είναι πολύ αργά για όλα..

Τώρα νιώθω σα να γέρασα πριν την ώρα μου,σα να ζω μιά διαφορετική ηλικία κατευθείαν χωρίς να ζήσω την προηγούμενη και είναι όλα τόσο πέρα από τις δυνάμεις μου και εν τέλει είναι άσχημο να είσαι κάποια που θέλει να ελέγχει τα πάντα,πολύ απλά διότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει.

Άσε με να φύγω,πρέπει να ζήσω κάτι άλλο,κάτι που ήμουν πολύ απασχολημένη για να δω πως χάνεται και ξέρω δε θα γυρίσει πίσω τίποτα πια.

Μετά φέρεσαι ξανά περίεργα,συγνώμη κόσμε αλλά με απογοήτευσες περισότερο απ'όσο περίμενα,δε μου αρέσει που βλέπω κόσμο να μην ενδιαφέρεται για ότι θεωρούσα σημαντικό..

Είναι τόσο ουτοπικό πια να νοιάζεσαι για τους γύρω σου,να προσπαθείς να κατανοείς ότι οι πράξεις σου θα έχουν συνέπειες ας πούμε όχι ευχάριστες.

Το κακό είναι ότι δύσκολα καταλαβαίνεις πόσο μπορεί να διαφέρεις από τους άλλους,και ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό,απλά συμβαίνει όπως τόσα άλλα..

Οι επιθυμίες μου περνούν μία μία μπροστά από τα μάτια μου και τις αφήνω απλώς να με προσπερνάνε και έπειτα δεν ξέρω πως να αντιδράσω,μάλλον θα κατηγορήσω έτσι απλά κάποιον άλλο μέχρι να καταλήξω στον εαυτό μου απ'την αρχή.

Στέκεσαι μπροστά μου και αυτό είναι τόσο όμορφο,δεν μου κόβονται τα γόνατα πια και δεν αναγνωρίζω αν είναι κακό σημάδι ή καλό,είναι άσχημο να είσαι μετέωρος και να μη σε νοιάζει ιδιαίτερα,το ξέρω πως μου κάνει κακό άλλα είναι κάτι που έχω αποδεχτεί,γίνομαι ίσως και καλύτερος άνθρωπος,μαθάινω να αφήνομαι και να δίνομαι και πραγματικά το θέλω τόσο πολύ!

Λατρεύω να γνωρίζω τον κόσμο σου,όσο κι αν με πληγώνει,θέλω να είμαι εκεί στα πάντα όχι για να ελέγχω,ούτε και για να καθοδηγώ,είναι που δε θέλω να χάσω τίποτα δικό σου,είναι που έχω χάσει ήδη τόσα πολλά και με πονάει.

Υ.Γ Θέλω τόσο να σου μιλήσω αλλά αυτό κι αν είναι πια ουτοπία ..

Η-ΤΑΝ-Η-ΓΟΡΓΟ-ΝΑ-Η-Α-ΔΕ-ΡΦΗ-ΤΟΥ-ΜΕ-ΓΑ-ΛΕΞΑΝΤΡΟΥ

Μη με προσπερνάτε γαμώτο,εδώ είμαι και 'γω,μα δε με βλέπετε??
Πάρτε με μαζί σας,σπρώχτε λιγάκι εν ανάγκη..
Ε,δε μπορώ άλλο να αντικρύζω μικρές χαρούμενες πλάτες,θέλω και γω δεν το καταλαβαίνει κανείς?

Κυρίες μου και κύριοι,έχουμε βαρεθεί τη σκιά,αν και η σκιά τα σπάει αλλά πόσο creepy μπορεί να είναι ένας-μόνος άνθρωπος στη ζωή του..

Να μη θυμηθώ όλα τα καριόλια του κόσμου τούτου και δε ντρέπομαι καθόλου,
θέλω ένα σάκο του μπόξ αλλά έχω και στυλό,τι νόμιζες?

Εκνευριστικό.

Προσωπικοί δαίμονες.
Σήμερα..
-μετριότητα
-έτσι και έτσι
-μετριοπάθεια
-ίσα ίσα
-τα κουτσοκαταφέρνω
Τέλος.

Νιώθω λίγο ξεχασμένη τελευταία,

Πες με μελό,πες ότι θέλεις δε με ενδιαφέρει.
Αλλαγές που κρατάνε και με τρομάζουν ακόμη και 'μένα,δεν είμαι αναίσθητη ξέρεις..
Νομίζεις εμένα δε μου άρεσαν όλα όπως ήταν πριν,λες να το επεδίωξα σκόπιμα,να τελειώσουν όλα,να γίνω κάποια άλλη?
δεν είμαι και τρελή,καλά ίσως λίγο αλλά χαριστείτε μου.

Πες μου με βρίσκεις ξεχωριστη?


Can we be alone??

Νιώσε με λίγο ρε,
μη με ξεχνάς,επρεπέ να ήσουν πάντα εδώ,να με κάνεις να χαμογελάω,
μόνο επειδή είσαι κάπου εκεί γύρω..

κανένα πνευματικό δικαίωμα..

Ψάχνωντας ότι μπορεί να υπάρξει για καλό,να ξεφύγω από τα ίδια,
καταραμένα στερεότυπα και καταραμένες συνήθειες.

Και τι που μεγάλωσες στο μυαλό σου τελικά?Αφού το σώμα πάντα θα εγκλωβίζεται στο ίδιο το παλιό σου "είναι" ,σ'εκείνο που ξέρεις να ελέγχεις,σ'εκείνο που μεγάλωσε με ένα τρόπο που ποτέ δε θα συμβαδίσει με ότι ζήτησες,με την ελευθερία..

Σώμα δέσμιο στους δρόμους τους παλιούς...
Σ'αυτούς που σου δίδαξαν...
Σε ότι μισείς.

Πότε θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος όσων ζουν και 'ζήσαν μέσα σου?
Ταξίδι που ποτέ δε θα τελειώσει?

Εδώ δε μπορούμε να συντονιστούμε με τις ανάγκες του διπλανού μας,πόσο μάλλον με τις ανάγκες του κόσμου..

Σίμπουλ ας δατ..

Πες μου,πριν πόσα χρόνια σταμάτησες να μ'αγαπάς?

Τι κάνω αδιαφορώ,εξαφανίζω ή αποφεύγω το πρόβλημα..
Θα μου πεις στο κάτω κάτω δεν είναι καν δικό μου,
αν όμως με αγγίζει τόσο δε φταίει και κανείς πέρα από εμένα την ίδια,
αν δε με άγγιζε θα με έλεγες αναίσθητη,έτσι δεν είναι?

Έχω κουραστεί να στέκω μουδιασμένη μπροστά σε καταστάσεις.Ίσως απλά να έπρεπε να κάνω τη δική μου ζωή και να μην γραπώνομαι στων άλλων..
Και γιατί τόσος εγωκεντρισμός πια,στην τελική με νοιάζει ο άλλος ή μόνο ο εαυτός μου?Μετά θα πω είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου όμως πάλι σε μένα αναφέρομαι ουφ!

Από την άλλη μεριά όμως ίσως να έχω ένα μικρούλι τόσο δα δίκιο που με δικαιολογώ,
Ίσως στην τελική ο χειρότερος και ο καλύτερος φίλος του καθένα και της καθεμιάς να είμαστε ο ίδιος ο εαυτός μας
Αλλά έτσι δεν καταλήγει πάντα ο άνθρωπος..να εξαίρει ή να δικάζει τον εαυτό του?
Για αυτά που έκανε ή είπε,για ότι δεν έκανε ή ποτέ δε θα πει?

Οι πράξεις μας ίσως και να μην είναι ο πραγματικός μας εαυτός αλλά τελικά γίνονται,τη στιγμή που όλοι μας κρίνουν ή κρίνουμε εκ του αποτελέσματος,αυτή είναι η πραγματικότητα.

Είμαστε αυτά που κάνουμε και αυτά που λέμε,είμαστε οι φίλοι μας,οι καθηγητάδες μας στο σχολείο και η ιδέα του άλλου μας μισού.Crap.-

Διαδρομές.

Κάνω αυτή τη διαδρομή κάθε μέρα με μικρές αποκλίσεις στη διάρκεια της εβδομάδας.

Κάθε φορά που κατεβαίνω τον πεζόδρομο,η ίδια σκέψη,η ίδια εικόνα,ένα deja vu..

Από όποια μεριά και να το επεξεργαστώ δε θα μου βγει όπως το σκόπευα και μετά λέω πως όλο αυτό ίσως και να ναι χάσιμο.

Χρόνου,σκέψης,παραστάσεων,ποιός ξέρει.

Πάντως δε μ'αρέσει η σκέψη ότι θα μπέις στη ζωή μου την ώρα που θα έχω γυρίσει το κεφάλι ή όταν θα κάνω να πιάσω κάτι που μου έπεσε..

Χάσιμο.

Και τι ωραία τότε παλιά με την τεχνολογία των κινητών τηλεφώνων.

Αυτοκριτική

Για να εξηγούμαστε, ο Β. όντως είναι ο έρωτας της ζωής μου, το θέμα εδώ δεν είναι μόνο σωματικό...

Δυστυχώς.

Χαϊδεμα στα μαλλιά,χάζεμα στον ουρανό,τετοια πράγματα.

Ένιωθα σίγουρα μία πανέμορφη επικοινωνία,τώρα,καιρό τώρα όλα αυτά έχουν χαθεί.
Σκέφτομαι την ιστορία σαν παραμυθάκι σε σήκουελ.

Μπορεί κάτι που βλέπω εγώ ως σημαντικό,για τον Β. να μην έχει την παραμικρή σημασία,ακόμη όμως και σε αυτήν την περίπτωση εικάζω πως τα δικά μου "αισθήματα" παραμένουν ίδια,δεν τα έχω πλήρως ξεκαθαρισμένα αλλά πως αφήνεις να φύγει από τη ζωή σου κάτι τόσο έντονο?

Ή μήπως τελικά είμαι εθισμένη στην αδρεναλίνη των αισθήσεων?

Μπέρδεμα μεγάλο,βγήκα από κάτι άλλο πρόσφατα το οποίο συχνότατα αναπολώ,όπως και σήμερα αλλά εκεί εγώ..εντάξει ο Β. είναι σταθερή αξία.
Κυνηγάς το ανεκπλήρωτο,πάει κάπως έτσι...

Κατέβα λίγο από το πατινάζ!

Πρέπει να γύριζα από Κρήτη αν θυμάμαι καλά.
Σίγουρα είχα και τον αδερφό μου μαζί,τον μεγάλο.
Ήμασταν σε αυτοκίνητο μαζί με άλλο ένα άτομο.
Για κάποιο λόγο με άφησαν μόνη και μπήκαν στο καράβι το οποίο γενικά απείχε γύρω στα 300 μέτρα, και εγώ ξέρεις..δεν οδηγώ.
Βιαζόμουν να μην χάσω το πλοίο, ίσως να ήξερα να οδηγώ στον ύπνο μου αλλά δεν το έκανα.
Λίγο παράλογο αλλά το μόνο που έκανα ήταν να στηθώ πίσω από το αυτοκίνητο και να το σπρώχνω βιαστικά προς το λιμάνι που ήταν το καράβι.
Όσο πλησίαζα προς την άκρη του λιμανιού άρχισα να αγχώνομαι γιατί είχα μεγάλη ταχύτητα και φοβήθηκα πως δε θα προλάβαινα να σταματήσω και θα με παρέσυρε στη θάλασσα,αγχώθηκα και για τη βαλίτσα άσε, είχα και τα πράγματα μου..
Θα τα έχανα όλα.
Προσπ'αθησα να το σταματήσω όπως όπως,να του αλλάξω πορεία προς το πλαϊ και τα κατάφερα.
Πήρα την αποσκευή στο χέρι και άφησα το αυτοκίνητο έξω σα να είχα δεδομένο ότι θα το φροντίσει άλλος για μένα.
Μπήκα βιαστικά κουβαλώντας και ψάχνωντας ταυτόχρονα το εισητήριο στο σακίδιό μου.
Είχα και το παλιό εισητήριο και φοβήθηκα μην τα μπερδέψω και δώσω το λαθος.
Το έδωσα τέλος πάντων σε κάποιον μπροστά και φάνηκε σα να διέκρινε κάποιο πρόβλημα οπότε και με έστειλε σε κάποιον άλλον πιο μέσα στο πλοίο.
Με τα πολλά αυτός ο τύπος φάνηκε να με αφήνει να μπω από την καλή του την καρδιά γκρρρ
Δεν καταλάβαινα το κόλλημα.
Γύρισα να πάρω τα πράγματά μου αλλά δεν είχα βαλίτσα πια και μου φάνηκε φυσιολογικό,άρχισα λοιπόν να τα παίρνω στα χέρια,καλοδιπλωμένα και με τακτική σειρά.
Σε κάποια φάση κάτι μου έπεσε και έκανα άχαρες κινήσεις στην προσπάθεια να το μαζέψω.
Στην κορυφή της στίβας με βοήθησε ο τύπος να βάλω τα ζευγάρια με τις κάλτσες μου,ε όσο να ναι με έπιασε μιά ντροπή..

Ότι αγαπώ είναι για λίγο...

Πως κάτι που ποτέ δε θέλησα είναι πάντοτε δικό μου και στο μυαλό μου τριγυρνάνε τόσα πολλά..

Πως γίνεται μία μέτρια μέρα να μετατρέπεται σε τέτοια απογοήτευση.Κάτι πλανιέται στον αέρα τελευταία και όλο με προσπερνάει χωρίς να το καταλαβαίνω.Είναι σαν τις ταινίες,ο έρωτας της ζωής σου περνάει κάτω από τη μύτη σου σε άσχετες φάσεις,αλλά εσύ χαμπάρι,έχεις βέβαια την έυνοια του σκηνοθέτη σε αυτή την περίπτωση,με εμάς τι γίνεται?

Λες να πληρώνω τις χαζομάρες του πρόσφατου παρελθόντος?Μα αυτά δεν είναι αληθινά...
Εγώ που πάντα εξαντλώ κι αν όχι εξαντλώ τότε ίσως παλεύω κάθε δυνατότητά μου..?
Είναι που όλα ήρθαν αργά,μετά κοιτάζεις τον καθρέφτη και είσαι ακόμη παιδί και λες κάτι δεν πάει καλά.

Μα ρε παδί μου σε θέλω και το ξέρω έτσι δεν είναι,γιατί να μην στο πω?Μήπως γιατί στο έχω ήδη πει..μήπως αυτή η στιγμή ήρθε και έφυγε,ήρθε γρήγορα για να φύγει ακόμη πιο γρήγορα?
Και δεν αρνούμαι την πολυπλοκότητα απλά δεν τη γουστάρω γνωρίζοντας ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος,δεν είμαι περίεργη,απλά συναντώ περίεργους ανθρώπους,οι οποίοι σφηνόνονται στο δικό μου πρόσωπο..

Ενάντια στη σαπίλα αυτού του κόσμου προσπαθώ να υψώσω τη φωνή μου και αυτά που νοιώθω σα να είμαι το παιδί που αντικρύζω κάθε πρωί όταν πλένω τα δόντια μου..Δεν είμαι πιο κάτω από σας,είμαι ίση και σαν τέτοια να με βλέπετε,είναι τόσο κακό να λες αυτό που σκέφτεσαι?Γιατί δηλαδη να συμβιβαστώ στον τύπο που λέει ότι μεγαλώνοντας "πρέπει" να φέρεσαι έτσι και "πρέπει" να κάνεις εκέινο..?Γιατί να καταστέλλομαι μέρα με τη μέρα?Για να γίνω σαν και σας,για να μην χαλάσω την ομοιομορφία σας?Θα φτύσω στη μούρη σας ότι σπέρνετε τόσα χρόνια στα μυαλά μας..

Επειδή το έχασα λίγο θα επανέλθω..

Όταν αισθάνεσαι μην το φοβάσαι,είναι απλά κάτι διαφορετικό σε αντίθεση με το ρουτίνιασμα και τη συνήθεια σου,λογικό να σε ξενίζει,αν το αφήσεις όμως θα σε αφήσει και εκείνο και μέρα με τη μέρα σε κατατρώει το αν και το γιατι..

Τα γράφω για μένα και για όσους άλλους ανήκουν στους αργοπορημένους αυτού του κόσμου...Δανάη ακούς?καρφάκι..

Και σκέφτομαι λοιπόν,τι μπορεί να με πονέσει πιο πολύ,ότι θα κάνω ή ότι δεν έκανα ποτέ..Όντας κάπως δειλή εν τέλει θα βρω δικαιολογίες άπειρες να υποστηρίξω τον εαυτό μου και την ορισμένη αδράνεια που με καταλαμβάνει.Έπίσης όντας αυτή που ήμουν τα περασμένα χρόνια θα βρίσω τον άλλο μου εαυτό[αν και δεν έχω ξεχωρίσει ποιος εαυτός είναι ο πραγματικός..]και θα πω άντε ακόμη εδώ είσαι?Κοίτα γύρω σου,άδραξε,διεκδίκησε και απαίτησε ότι σου ανήκει,δηλαδή και λίγο καλό λέγειν να έχεις κάπως θα τα μπαλώσεις δε μπορεί..Δεν υπάρχουν δικαιολογίες-ΜΗΝ ΤΟ ΨΑΧΝΕΙΣ!

Και δηλαδή αν εγώ έχω συνηθίσει να διεκδικώ από φόβο μήπως μετανιώσω τι σημαίνει ότι κέρδισα?Λάθος,ποιος τολμάει να αδικήσει τον γκρεμοτσακισμένο..Σίγουρα να δοκιμάσω πολλές λύσεις έχουν μείνει πάντως το σίγουρο είναι ότι η μοναξιά πονάει και αφήνει άσχημες αναμνήσεις.Ευκαιρίες δεν υπάρχουν,εμείς τις φτιάχνουμε..Α,καλά μαλακίες λέω,υπάρχουν ευκαιρίες αλλά εμείς πέσαμε έξω από τη χύτρα,πάρτα μαλάκα χαχαχα,ωραία δεν είναι στην μεριά της χαβούζας,είμαστε λουζέρια ρε,υπάρχει πρόβλημα!

Γουστάρουμε να ζούμε μιά ζωή σε βάρος σας,

να τρώμε και να πίνουμε απ΄τ'αποφάγια σας,

να πέφτουμε απ'τη ζάλη μας στο χώμα σαν

ψοφίμια και να ξερναμε απάνω στα δικά σας

τα κειλίμια.... Γουστάρουμε να προκαλούμε

φρίκη κ' αηδία[....]

Σβήστε μας απ'το χάρτη σας,

δεν κάνουμε για πάρτι σας,

πηδάμε απ'άλλη εποχή και σας χαλάμε γιορτή..

Δεν είμαστ' ούτε πείρατες δεν είμαστε

Μογγόλοι,μπορούμε όμως να βάλουμε

φωτιά σ' αυτή την πόλη,μπορούμε σε μιά

νύχτα να την κάνουμε χωράφι και δεν πα να

ουρλιάξουν όλοι οι δημοσιογράφοι..

Τα πάντα θα τα δώσουμε για τον αφανισμό

σας γιατί είμαστε απολίτιστοι για τον

πολιτισμό σας,μιά μέρα θα νικήσουμε και

πάρτε το χαμπάρι κι ας μην μπορεί κανένας

μας τα πόδια του να πάρει...

και τώρα το παραμυθάκι της ημέρας [..η επιστροφή]

Δεν της είχε περάσει καν απο το μυαλό πάλι, μα έτσι δεν συμβαίνει και κάθε φορά..?
Χαραμιζει τη μέρα της,τουλάχιστον όχι μόνη σαν ανεμώνη τούτη τη συγκεκριμένη..[χμ... τι μέρα να ήταν άραγε?]

Είναι δυάδα σήμερα και κάνουν κάτι που το ξέρουν πολύ καλά,γκρινιάζουν και απορούν,όλη τη μέρα.Πότε χασκογελάνε και πότε ονειροχαζεύουν σκοντάφτωντας εδώ και εκεί..

Περπάταγαν θαρρώ κατηφορίζωντας,αντιπροσωπεία με αθλητικά είδη,εσωρουχάδικο,μία μικρή στοά,κατάστημα με dvd,μετρόπολις και λοιπά..
-..........?[βλέμμα έκπληκτο],
-τον έιδα[πόδια ακορντεόν,γκλον γκλον!!]

"Γειά σου,τι γίνεσαι ρε?"
"Καλά ρε,μια χαρά,εσύ?"
κλπ,κλπ,κλπ......

Για άγνωστο λόγο νιώθει πως πρέπει να φύγει[απίστευτο λες και συνέβαινε συχνά!],είχε μείνει ξερή ως συνήθως και επρόκειτο πάλι για τον ίδιο "αυτόν",είχε και μάρτυρες πάντως,ρωτήστε!
Υπάρχει μιά αίσθηση αμοιβαίας συμπάθειας και τα δολοφονικά βλέμματα δίνουν και παίρνουν πάλι..

Προσπαθεί να σταματήσει την κουβέντα και να την κάνει με ελαφρά,κάτι στριφογυρίζει και προκαλεί μία στομαχική διαταραχή[ε, μιά απόρριψη δεν είναι και μικρό πράγμα] ενώ εκείνος φανερά θέλει να μείνει.Μα δυστυχώς σιωπή,οι λέξεις κόλλησαν στην άκρη του μυαλού του ως συνήθως[προφανές και τραγελαφικό].

Γυρνώντας έχει ένα χαμόγελο σαν από διαφήμιση οδοντόκρεμας,σε συνδυασμό με την άπειρη βλακεία που διαπερνάει το βλέμμα της..[δε θα βάλει μυαλό ποτέ]
Σκέφτεται... "είδες τι έκανε πάλι,?τσάμπα η πρόοδος τόσους καιρούς" και έπειτα κυλλάει σαν το νεράκι στις τρύπες των υπονόμων.



του μπι κοντίνιουντ...!

χαμένος-ξοδεμένος..

"θέλω να σε χώσω στο μυαλό μου με τη μία,να δεις τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπω και 'γω,να νιώσεις την αδίστακτη και τραγική ειρωνία,γι'αυτό σου περιγράφω κάτι προσωπικό.."[Μεθυσμένα ξωτικά]


Που βρίσκετε ο ένας τον άλλο?
Είναι όλα στιγμές και έπειτα νεκρά σημεία,απο αυτά που ενδέχεται να σκεφτείς ή να σκέφτεσαι..

Πλανιέσαι στον αέρα σαν τη σκόνη,ανεπιθύμητος και κυνηγημένος,
κολλας όπου καταφέρεις να ακουμπήσεις.
Ίσως αν μείνεις μιά μέρα να δεις πως γίνεσαι κομμάτι,μία μάζα συμπαγής από αυτή που δεν ξεχωρίζεις τα επιμέρους κομμάτια της..

-Εκείνος και εκείνη στο τρένο,
-Εκείνη και εκείνος..

Ποτήρι άδειο ή φεγγάρι μισό ή ίσως και τα δυό τους σε μιά αντιστοιχία.'Ενα φως στο
δρόμο του γυρισμού.και μετά σιωπή..

Λονδίνο-Μασσαλία-Βιέννη-Αθήνα-Άμστερνταμ,
ομπρέλα[προστασία και βάσανο-σιγουριά και σκλαβιά]

Η σκέψη μου καμβάς,χαρτί καμμένο,παιχνίδι ατέλειωτο ο κόσμος.Πλάνα μιάς άλλης ζωής που θα 'θελες για 'σένα..
Σταμάτα να νιώθεις έξοδο ή σταμάτα να ξοδέυεσαι..

Μπορώ πάντα να ερμηνέυω,ποτέ όμως να εξηγήσω.

Σκέψεις έκφυλλες?[με ευχαριστεί]Ποιός θα το ορίσει?



Ύπνος-Θάνατος
'Ολα είναι καλά μέχρι να δεις το άλλο.

Πόσο λαχταρώ να ξανάρθουν τέτοιες μέρες!

και θα έχω και την πιό όμορφη παρέα...

και θα έχει συννεφιά και φύλλα στο δρόμο..

και θα φοράμε ρούχα χοντρά και θα έχουμε κόκκινες μύτες..

θα πειράζουμε γατούλες στο δρόμο και θα χαιρόμαστε!

θα έχει πολύ κρύο και θα φοράω και γάντια πολύχρωμα..

Hμέρες..

Μία στο ουράνιο τόξο[αυτή που περιμένεις να φανεί],
τις δέκα στο δωμάτιο που το βαράει η υγρασία..

Δευτέρα,στα σύννεφα[τα απαλά που φαντάζεσαι να ξαπλώνεις],
οι γύρω στο άδειο στρώμα..

Τρίτη,στην κάμαρα με τα λουλούδια στον τοίχο[αυτά που ζωγράφισες προχτές],
εκείνη σ'αυτό που λες σπίτι,γκρίζο κ βαρεμάρα..

Τεταρτη,12:52 παρέα με κιθάρα[την κούρδισες ναι!],
εκείνη περιμένει την εύκολη λύση που δε μπορεί να σκεφτεί..

Πέμπτη,πρωινές ώρες ακούγοντας την ευτυχία[τριγυρνάει στον άνεμο],
εκείνος δε γνώριζε το τέλος που ήξερες..

Παρασκευή στο δρόμο χορεύεις και χάνεσαι[κάπου ψηλά στη Διδώτου],
τριγύρω πολλοί χαραμίζουν το λίγο που ζήτησες..

Σάββατο,φαγητό στο δάσος καπου στον Άρειο Πάγο[κοντά στο χελωνάκι],
εκείνη έρχεται πάλι με έναν κόμπο στο στομάχι..

Κυριακή,τα μαλλιά σου χωμένα στην άμμο[στα γέμισε πάλι το κύμα]
Νιώθεις τέρμα,και το κύμα έφυγε με τη σκέψη σου..

ήπια κάτι τζιν τόνικ χτες...,με εμπνέει ο κόσμος γύρω μου vol2

Δηλαδή τι,το διάβασμα λες δε σου καίει τα εγκεφαλικά κύτταρα?Για τσεκ δις άουτ..
Νιώθω λίγο περίεργα όχι τίποτα άλλο.

βλέμα απλανές σου λέει που δε μπορεί να συναντήσει με την καμία το βλέμα των προσφιλών του προσώπων...

Ε λοιπόν δεν ξέρω τι είναι χειρότερο,να πέσεις στα χέρια δολοφόνου ή στα χέρια ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε ερωτική έξαψη,ο Νίτσε πάντως δολοφόνο θα διάλεγε..δε θέλουμε κ πόλλα πολλά τελευταία γτ καραδοκούν τα σιχαμένα τα μικρόβια σου λέει!Υδροκέφαλα πλάσματα ή τέρατα,φυτοζωούν σε σκοτεινό και υγρό περιβάλλον,κοντά σε δέντρα..Χάλια τα νεύρα ε?

"αρ έν παννυχίοις χοροίς
θήσω ποτέ λευκόν
ποδ' αναβακχεύουσα,δέραν
είς αιθέρα,δροσερόν ρίπτουσ'
ώς νεβρός χλοεραίς εμπαίζουσα
λείμακος ηδοναίς"


Ρε Δάνι,κάφτα όλα κ αγάπα με..!χαχαχα...

μηδέν resus αρνητικό ή ότι άλλο μπορεί να είναι,είναι όλο δικό μου,κατά δικό μου και all rights reserved you little bloodsucking bastards,δε σας δίνω ούτε σταγόνα και θα το κάνω ότι γουστάρω εγω?μπήκες?

...άντε για να μην το γυρίσω σε άλλες σαδιστικές λύσεις με λάμπες ηλεκτροσόκ και δε συμμαζέυεται αργκκκκ!!!

damn it circle!!!