Η αποδόμηση είναι από τα καλύτερα μου.

He hopes.And fears.But still hopes.And he grows up.And the little boy becomes a man.And he gets sick of fear.And he gets bored of not exploring.Not the dark but his heart.His burning heart.

And now the dark gets deeper.It's aching to move now.Feet heavy.

But Danko will not step back even now.He rips off his own heart from his wonderfull chest.Bleeding he holds it up and everyone sees the most hopefull light they had ever seen.

Danko is bleeding.The world starts to fade away.He looks to his heart but still feels close to it.His pace is steady.His heart is burning leading the way.And after a while dark begins to scatter and dawn comes.A bright reddish dawn,the first one in centuries.Everyone is cheering now.Everyone hopes.And they are so happy they cannot see a young man's dead body lying among them besides a heart that's still burning its last sparkles..

Abbie Gale [επιλεκτικά].

Συνήθειες

Mental masturbation.

Και όσο προσπαθώ να καταλάβω,τόσο μπλέκονται τα πάντα,σαν πίνακας του Πόλοκ ένα πράγμα.
Στριφογυρίζω επίμονα γύρω από τον εαυτό μου και μετά ακουμπάω στον ώμο σου και προσπαθώ να συγχρονιστώ στη δική σου τροχιά.
Λοιπόν,κοίτα να δεις τι θα κάνουμε,εσύ θα βάλεις μιά εποχή στο μυαλό σου και γω θα μαντέψω,έπειτα θα υποσχεθούμε ότι μέχρι να έρθει αυτή δε θα μιλήσουμε ξανά για αγάπες οκ?
Το περίεργο είναι ότι δε σε φοβάμαι πιο πολύ από άλλες φορές,θα ζωγραφίσω ένα σχήμα-ένα κύκλο για την ακρίβεια-και θα χωρέσω μέσα όλες μου τις ανασφάλειες,μετά θα τον κλείσω και θα χαράξω πάνω του μιά ψεύτικη κλειδαριά.
Τα χρώματα των ονείρων μου έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν γιατί κάθε φορά που έρχεσαι απρόσκλητα μοιάζεις μέ χαλίκι που πέταξαν σε ήρεμη λίμνη.
Ίσως η εικόνα των χειλιών που σμίγουν στο δρόμο να μην είναι το καλύτερο μου,παρόλα αυτά χαίρομαι για τον κόσμο,αλήθεια σου λέω.
Ήταν κάποια χρόνια πίσω και ήμουν ήδη στα πρόθυρα της τρέλας τότε,τώρα αποδέχομαι πιο δύσκολα ακόμη,διάφορα ας μην το κάνω συγκεκριμένο δε θέλω να βαλτώνω.
Μόνο σε μία μέρα μέσα θαρρείς θα μπορούσες να κάνεις τους άλλους χαρούμενους?Κοιτάω πάλι ψηλά και αρχίζει να βρέχει,πήρα στα κλεφτά και μιά τελευταία τζούρα από το τσιγάρο σου και στη συνέχεια σώπασα για δυό ολόκληρες ώρες.

Στα μάτια.

Δοκιμάζοντας το Mrs brightside ή καλά ξεμπερδέματα.

Πολύ μου άρεσε η βροχή σήμερα,ήρθε να πιάσει φιλίες με την περίεργη μελαγχολία μου.Περίεργη γιατί δε θα την έλεγες και κακή.
Ωστόσο εύχομαι αυτή η ευχάριστη αίσθηση που μου αφήνει να μην τυραννίζει τον κόσμο,θα ήταν άσχημο.

Βυθίζομαι στην παράνοια,βοήθεια κάποιος/κάποια?

I know you try,you fly straight into my heart,

But here comes the fall...

Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αληθινό και τι όχι.Μετά όλα γίνονται σούπα μέσα στο κεφάλι μου,ποιός ξέρει..

Λάθος χρόνος και μέρος για τέτοια,μήπως ενδιαφέρεται κανείς να μου δανείσει κανά χρονοντούλαπο??

Ας βάλουμε επιτέλους μια τελεία.

Εκεί που η θάλασσα κι ο ουρανός γίνονται ένα,θα ξεκινάει πάντα μιά ιστορία και το θυμάμαι σαν χτες που σου ζήτησα μία λέξη ή έστω ένα νεύμα...

Όταν ακόμη ένιωθα πως είσαι ένα κομμάτι μου και δοκίμαζα χίλιους τρόπους για να σε διώξω από πάνω μου,σχεδόν νιώθω πως έχω το θάρρος...

Πως να φοβηθώ το κρύο αφου...

Παρακμή.

Άνθρωποι που τα 'χουν χαμένα,και είναι σαν κι εμένα κάποιες ώρες της μέρας ή εγώ είμαι σαν κι αυτούς।

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας,εναποθέτουμε όνειρα σε σαθρούς τοίχους।

Κουράστηκα μιά ζωή να τρέχω να σκοτώσω τη σκιά μου από φόβο μην κάποτε γίνω σαν κι αυτήν...

Τα σώματα είναι για να φθείρονται,έχουν κι αυτά βλέπεις τον τρόπο τους να δείξουν πόσο ελεύθερα έζησαν.

Εκδρομηηηηηη!

Επιβάλλεται στην παρούσα φάση πιστεύω,δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο και δε συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο.
Θέλω βουνό,πεζοπορία,μιά αγκαλιά,χάζεμα,ένα ποτάμι και πολλά φύλλα στη διαδρομή μ'αυτές τις παιχνιδιάρικες αποχρώσεις τους.
Επίσης,θέλω πριν φύγω να αδειάσω από τα πάντα "μου",να τα κρεμάσω τακτικά σε μιά κρεμάστρα και να τα κρύψω στην πιο σκοτεινή ντουλάπα,ανασύνταξη λέμε!

Σώπα,στα σκοτεινά πάντα θα βλέπεις τ'αστέρια.

Κρίμα,που έμεινες μόνη πίσω.

Είπα αντίο,όμως έμεινα για ν'αντικρύσω την πλάτη σου.

Κάποτε,πιο πριν,ήξερα το μετά και χαμογέλασα θλιμένα.

Δε μετανιώνω.

να ξανακάνουμε το πανκ απειλή

Πολλές φορές τα λόγια γίνονται κουραστικά και στο κάτω κάτω οι πράξεις κάποιες φορές μετράνε περισσότερο ή δείχνουν περισσότερα,χωρίς λόγια.

Οι λέξεις είναι απλά γράμματα το ένα δίπλα στο άλλο και μου τη δίνει που ώρες ώρες τους δίνω τόση σημασία.
Έτσι κι αλλιώς εμείς δίνουμε-φτιάχνουμε το νόημα που θέλουμε να έχουν,άσχετα αν μεταξύ μας αδυνατούμε να συννενοηθούμε.

Επίσης.

Μεεκνευρίζειςμεεκνευρίζειςμεεκνευρίζειςαπίστευτακαιμουτηδινειςμουτηδίνειςκαιθέλωνασεσπάσωστοξύλοοο.

Είναι ήδη αργά.

Τι σε περιμένει όταν πέσεις για ύπνο αυτή τη φορά,ποιόν/ποιά θα βρεις στο κρεββάτι σου?
Καλά μάντεψα,μετά αρχίζει το βάσανο του καθημερινού απολογισμού.
Γιατί γιατί γιατί,πες μου γιατί το κάνω αυτό?
Δανάη κάποτε μου υποσχέθηκες- και 'γω να ξέρεις θα περιμένω,υπομονετικά-περιμένω.

Βαρέθηκα τον κόσμο που στέκει αδιάφορος,αλήθεια σου το λέω,δεν ξέρω αν είναι φόβος,μούδιασμα,ανοσία,εγωισμός,μαλακία,δεν ξέρω,τους βαρέθηκα,με αηδιάζουν.Σιχαίνομαι που το λέω,που έφτασα σε αυτό το σημείο,που αδειάζω.

Που πηγαίνω?Υποσχέσου πως θα με ακολουθάς στα λάθη μου χωρίς να πέφτεις μαζί μου.Εντάξει ξέρω ήδη την απάντηση "όλα καλά θα πάνε",ναι?Θέλω να το πιστέψω,θα το πω φωναχτά 5-10-100 φορές και θα το πιστέψω,το δουλεύω καλά έτσι το μυαλό μου..Γίνομαι κουραστική πολλές φορές το ξέρω-δεν το θέλω.

Θέλω να δω πράγματα να γίνονται,θέλω να σταματήσω να γκρινιάζω για το τι θέλω και να αρχίσω απλά να πραγματοποιώ ότι σκατά περνάει από το μυαλό μου,κουράστηκα και 'γω να καταστέλω τον εαυτό μου,λες και τόση καταστολή που τρώμε δε μας φτάνει,αυτό μου έλειπε/μας έλειπε!

Εντάξει,επειδή κατά βάθος είμαι κομπλέ το ξέρω θα σκάσω μ'αυτή την απαισιοδοξία,θα απλώσω παντού ρίζες,θα εξαπλώσω ιδέες και επιθυμίες και όλα θα πάνε καλά.

Ειρωνία-

Να έχεις τόσο κόσμο γύρω σου...

και να νιώθεις τόσο μα τόσο μόνη...

Άλλη μια νυχτα σύγχυσης και γέλιου..

Λόγω της περιόδου που διανύουμε-της εξεταστικής περιόδου για το φοιτηταριάτο/φοιτητάντερς και δε συμαζέυεται,διαβάζουμε το κάτι τις μας και μεις..
Όχι εξαναγκαστικά σε όλες τις περιπτώσεις και αυτή είναι μία εθελούσια περίοδος διαβάσματος και λόγω αντικειμένου περισσότερο για 'μενα.Διαβάζω,για να γίνω πιο συγκεκριμένη,τις αλλαγές που έφερε στην Ευρώπη η Πρώιμη Νεότερη Περίοδος,δέκατο πέμπτο με δέκατο όγδοο αιώνα σκεφτείτε [κοινωνικά,πολιτικά,οικονομικά,ταξικά,φυλετικά και άλλα ωραία].

Βρίσκομαι σε ένα κεφάλαιο που πραγματεύεται τον κόσμο της φτώχειας από όλες τις πιθανές οπτικές.Από το πως το αντιμετώπιζε η εκκλησία,η εξουσία,η κοινή γνώμη,ο ίδιος ο φτωχός πληθυσμός κλπ.
Αυτό που συνειδητοποιώ και με εκπλήσσει είναι το πόσο ίδια είναι ακόμη τα γεγονότα και οι καταστάσεις που βιώνουμε σε σχέση με το παρελθόν και έχοντας κατά νου την αναμενόμενη απόσταση που αναγνωρίζουμε στον τρόπο σκέψης του ανθρώπου τότε με έναν άνθρωπο του σήμερα λογικό δεν είναι να τρομάζω?Όχι πνευματική απόσταση λόγω διανοητικής κατωτερότητας ή νοητικής δυσλειτουργίας των ανθρώπων του 1580 αλλά λόγω συντηρητικού περιβάλλοντος και κοινωνικών στερεοτύπων στα οποία και ζήσαν.
Ήταν ξάφνου σα ν' ανακάλυψα τη ρίζα του κακού,το πως ξεκίνησε όλη αυτή η σκατίλα του κόσμου μας,ένας καινούριος,ξεχασμένος κόσμος απλώνεται μπροστά μου για να τον εξερευνήσω ενδελεχώς..
Όταν η ανάγκη,η στέρηση,η ανασφάλεια,η ανωνυμία,η μοναξιά μεταφράζεται σε ανημποριά,κοινωνική μειονεξία,οκνηρία,κίνδυνο και απειλή για μιά αρρωστημένη ομοιομορφία και για μιά κοινωνική ομαλότητα που δημιουργεί ανισότητες και μονάχη της κάνει μετά τους διαχωρισμούς,δημιουργεί δίπολα,αυτά τα καταραμένα δίπολα.Καλό και κακό,όμορφο-ασχημο,φυσιολογικό-ανώμαλο,άνδρας-γυναίκα,καθαρός-βρώμικος,υγιής-άρρωστος,ηθικός-ανήθικος κλπ.
Στο περιθώριο βρίσκονταν και τότε όπως και τώρα οι φτωχοί[σα να λέμε για σήμερα τους άστεγους,τους περιπλανλωμενους ζητιάνους],οι μετανάστες και οι πρόσφυγες το οποίο σηκώνει και λίγη κουβέντα και τελος αυτοι που ονομάζουν τσιγγάνους.Για τους φτωχούς στην Αγγλία είχαν συνταχθεί και ειδικοί νόμοι,χρόνια μετά απαγορεύθηκε η επαιτεία γενικά για όσους θεωρούνταν ανάξιοι φτωχοί,δηλαδή τεμπέληδες σα να λέμε.Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιες φορές επέλεγαν να απεικονίζουν τους φτωχούς ακόμη και ως ανάπηρους,ούτε ότι η επαιτεία και το έγκλημα υπήρξε κοινός τόπος στη συνείδηση της εξουσίας,τοπικής και εθνικής..
Συγκεκριμένα κλοπές κατέληγαν και σε δικαστήρια ιδιαίτερα για όσους ήταν ξένοι,περιπλανώμενοι φτωχοί.
Χρησιμοποιούνταν ακόμη και διάφορες στρατηγικές περιθωριοποίησης των φτωχών έτσι ώστε να αποκλείονται από τη λεγόμενη κοινοτική αλληλεγγύη.Για το σκοπό αυτό χρησίμευαν διακριτικά "σήματα" με αποδέκτες φτωχούς,πόρνες,Εβραίους,λεπρούς,αιρετικούς έτσι ώστε να τους ξεχωρίζουν όλοι.

Σχετικά με τους μετανάστες τώρα,αξίζει να αναφέρουμε ότι ως "προϊόντα" εισαγωγής και μεταπώλησης υπήρξαν Αφρικάνοι νέγροι και Αμερικάνοι Ινδιάνοι,και χρησιμοποιώ σκόπιμα τον όρο "προϊόντα",καθώς μιλάμε για καθεστώς δουλείας,κάτι που λίγο [αν όχι καθόλου] απέχει από το σήμερα.Το θέμα ήταν ότι το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό μειωνόταν και επιχειρήθηκε ο περιορισμός ή μιά πλήρης ανακοπή της κινητικότητας των εργαζομένων.Την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα,νομοθετικές ρυθμίσεις του αγγλικού κοινοβουλίου απαγόρευσαν στους ανθρακωρύχους την ελευθερία μετακίνησης και πάγωσαν τους μισθούς τους καθιστώντας τους ουσιαστικά σε δούλους.Νομοθεσία που επεκτάθηκε σε όλα τα επαγγέλματα..
Τώρα γιατί εμένα αυτά μου κάνουν πολύ γνώριμα??

Τέλος,για τους τσιγγάνους έμαθα ότι προστέθηκαν με τη σειρά τους στα περιφερόμενα περιθωριακά στοιχεία και για κακή τους τύχη συνέπεσαν τον 14ο και 15ο αιώνα με την έξαρση της οργανωμένης επαιτείας και του κυνηγιού των μαγισσών και κατηγορήθηκαν και για τα δύο.Ο εύκολος στόχος που λέμε..

Θα ήθελα να αναφερθώ ακόμη στην ύπαρξη ενός συστήματος αλληλοβοήθειας μεταξύ των περιθωριοποιημένων φτωχών,ένα κοινωνικό δίκτυο βασισμένο στην αρχή της αμοιβαιότητας και της ισοτιμίας,λέξεις που μου αρέσει να ακούω.Βασίζονταν ακόμη περισσότερο στη συλλογικότητα παρά στη συγγένεια κάτι επίσης καλό..

Κάνοντας μιά σύντομη κριτική μιάς και έχω γράψει αρκετά θα πω κάτι που από τους λίγους αναγνώστες μου θα καταλάβουν ακόμη λιγότεροι,ή μάλλον μόνο η Δάνι θα καταλάβει και ευκαιρία να τρολλάρω λίγο γιατί ώρα κρατιέμαι..Δάνι,ζήτω τα 3Ε[ΕΕΕ]
Γιατί δηλαδή πρέπει όλοι οπωσδήποτε να είναι παραγωγικοί και χρήσιμοι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, μέσα από μιά εργασία που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη δημιουργία?Γιατί κάποιος που επιλέγει να μην πάρει μέρος σε αυτή την αλυσίδα να χαρακτηρίζεται ως τεμπέλης και βάρος για την κοινωνία?Ειδικά όταν δεν είναι προσωπική σου επιλογή το πως θα διαθέτεις το χρόνο σου,το αν θα έχεις ή όχι μιά δουλειά,το πως θα πας και θα γυρίσεις από αυτή τη ρουτίνα και πάει λέγοντας..


Να ευχαριστήσω τον Σαγανάκι σ'αυτό το σημείο :P

Επίσης βραστούς θα φάμε τους αστούς και τους γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες..
Επίσης μην ξεχνάτε σύντροφοι,ταξική συνείδηση και ες αύριο τα σπουδαία..

Χμ,μπορούμε άραγε να βρεθούμε κάπου στο ενδιάμεσο?

Και όταν μου ζητούνται πράγματα να δώσω ΤΡΟΜΑΖΩ,κομμάτια του εαυτού μου,τρομάζω.
Υπάρχουν όμως μέσα μου για το σκοπό αυτό και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να μιλήσουν, και ίσως η σιωπή ήταν μεγάλη και τώρα η φωνή μου θα ακουστεί πιο δυνατά, θα είναι εκωφαντική και θα τρομάζω ακόμη, όμως ο κόσμος θα τρομάζει πιο πολύ και 'γω θ'αρχίζω να βιώνω την ηρεμία που γυρεύω και θα σταματήσω να δικάζω τον εαυτό μου.

Δε θα με στήνω πια στη γωνία, δε θα φοβάμαι πια να μένω μόνη με τον εαυτό μου και θα έχω όλες τις απαντήσεις που γύρευα.Οι γρίφοι που επιβάλω στον εαυτό μου θα λύνονται και επειδή μ'αρέσουν κι αν θες τους βρίσκω ενδιαφέροντες, θα φτιάχνω καινούριους και θα συναντιόμαστε πάλι κρυφά οι δυό μας στο σκοτάδι και θα φωνάζουμε και θα βριζόμαστε και αυτό είναι κομμάτι δικό μου και αν δεν το θέλω πια θα το χαλάσω γιατί είναι δικό μου και δε θα ρωτήσω κανέναν γιατί οι κοινωνικές επιταγές δε με καλύπτουν και ούτε και 'γω τις καλύπτω και αυτό με κάνει και χαίρομαι,δεν είμαι πια σε ground zero και δε θέλω να φοβάμαι,θέλω να χαίρομαι..

Σήκωσα τα μάτια μου ψηλά,πάντα μου άρεσε να το κάνω αυτό..
Να κοιτάζω τον ήλιο.

Συνειδητοποίησα πόσο μικρή νιώθω,σαν άνθρωπος.Αυτό φυσικά καμία σχέση δεν είχε με τον ουρανό,είναι κάτι που κουβαλάω μαζί μου,μιά αποσκευή που με τον καιρό στοιβάζω κι άλλα πράγματα μέσα.

Συγνώμες.

Εξηγήσεις,

όμορφες εικόνες με τις οποίες ξεχνιέμαι,

πρόσωπα που δε θέλω να ξεχάσω-και να χαθώ..

Ιδέες που θέλω να με συνοδεύουν,

Μία ρουτίνα που προσπαθώ να αποφύγω

ένα χάδι στο λαιμό που θα μου προκαλέσει λιποθυμία.

Είναι περίεργο το πόσο σκαλώνω ώρες ώρες,σαν παιδί που μόλις μου αποκαλύφθηκε κάποιος σούπερ ήρωας χα!

Αδυναμίες ναι..κι αυτές καλές δεν είναι όμως?

Τι και αν..

Ναι είμαι σε φάση,
Ναι βλέπω αυτό που ήθελα,
Ναι ξέρω ότι αυτό που θέλω είναι αυτό που βλέπω..
Πως θα το πάρω είναι το θέμα.Η διεκδίκηση είναι το θέμα.

Μήπως τελικά εγώ έχω αποστασιοποιηθεί από αυτό το κομμάτι του εαυτού μου?

Σα να βλέπω το γλυκό πάνω στον πάγκο και να μην απλώνω το χέρι να το πιάσω[damn].

Αναζητώντας την επαφή.

Το τέρμα.

Τις αισθήσεις στα όρια.

Κάτι πέρα απ΄τη σκοτεινή μου πλευρά.

Το αυθόρμητο χαμόγελο.

Με ενοχλεί..

Το γεγονός ότι δεν ενδείκνυται να κλείσω μάτι πριν τις 6 το ξημέρωμα.
Που δε μπορώ να τα βγάλω όλα από μέσα μου.
Που αδυνατώ να απαγκιστρωθώ από τις πληγές του παρελθόντος και όποτε μιλάμε για σχέσεις βουρκώνω.
Το γεγονός ότι άλλοι παράγοντες καθορίζουν τη δική μου ευτυχία και ο εαυτός μου μόνος δεν είναι αρκετός.
Που τελευταία αν και το γύρευα,δε μπορώ να ελέγχω τα αισθήματα μου.
Που βρίζω το διάολό μου και κυνηγάω την ουρά μου.
Που κλάιω ακόμη και χωρίς λόγο[είμαι σκληρή damn it,αφού έφαγα ένα μπωλ καρφιά για πρωινό-χωρίς γάλα!]
Που είμαι ξέμπαρκη,ψυχή ταραγμένη.Πάλι!
Το ότι επανειλημένα άφησα ιστορίες μισοτελειωμένες.
Που συνειδητά έχω πια εγκλωβιστεί στο σπίτι μου.
Που για να μη στεναχωρώ τους άλλους στεναχωρώ τον εαυτό μου και το παίζω μάρτυρας.
Το ότι εν τέλει προτιμώ τη θλίψη από τη χαρά?
Που δεν έχω δει Γαλλικό κινηματογράφο.
Που μάταια επιμένω στην προσπάθεια μου να επικοινωνήσω με το συγγενικό περιβάλλον.
Οτι ποτέ δεν ταξίδεψα σε μέρη που ήθελα.
Που δεν έχω δίπλα μου κάποιον να με αγαπάει χωρίς να κάνω καμία προσπάθεια[για ότι είμαι!]
Που έχω τεράστια συναισθηματικά κενά.
Το γεγονός ότι σκέφτομαι υπερβολικά.
Η δικαιολογία του τύπου <<υπάρχουν και χειρότερα>>.
Ότι δεν έχω ζήσει όπως ήθελα και θέλω.
Που ώρες σαν κι αυτές με κατακλύζει η απαισιοδοξία.
Που δε μπορώ να πιω κρασί.
Με ενοχλεί που φοβάμαι.
Όταν μπαίνει καπνός στα μάτια μου.
Που δεν είχα ποτέ τον προσωπικό μου χώρο να πειραματιστώ με την ησυχία μου..
Ότι δεν υψώνω το ανάστημά μου εκεί που πραγματικά είναι αναγκαίο.
Που έχω τρομερές απαιτήσεις απ'τον εαυτό μου.
Που με ελκύουν τα δύσκολα.
Η μοναξιά μου.

Που δειλιάζω και είμαι κυκλοθυμική.
Που δειλιάζω.
Που δειλιάζω.
Που δειλιάζω..

Με ευχαριστεί..

Η μυρωδιά του χειμώνα.
Ο κόσμος που τα έχει βρει με τον εαυτό του.

Το ανθρώπινο σώμα <3

Η φωτιά.
Η καλή μουσική.
Που έχω δίπλα μου φίλους που αγαπώ και με αγαπούν.
Να εκφράζομαι με ένα σωρό αντισυμβατικούς τρόπους.
Η επαφή με τη φύση.
Το φως απ'το φεγγάρι και τα κεριά.

Να ζω τη βροχή.

Όταν πιστεύω στα όνειρά μου.
Η ανιδιοτέλεια.
Να μαντεύω τους ανθρώπους.

Η επαφή.

Να κάνω όσους αγαπώ χαρούμενους.
Η ειλικρίνεια ακόμη κι όταν με πληγώνει.
Να κοιτάω στον ουρανό.
Η ιδέα κάποτε να ζήσω σε ένα νεοκλασικό[:P]
Να διαβάζω όμορφα βιβλία.
Να δίνω.

Που νιώθω τα πάντα τόσο έντονα,που παθιάζομαι.

Να ψάχνω τον εαυτό μου.
Ο ήλιος που δεν με καίει.
Η ιδέα ότι θα κολυμπήσουμε μαζί κάποτε σε ένα ποτάμι και θα μου πεις όσα τόσο ήθελα να ακούσω.
Ένα χαμόγελο.
Να είσαι η πρώτη μου σκέψη το πρωί κ η τελευταία το βράδυ [αν κ τετριμένο]
Το κοκκίνισμα στα μάγουλα.
Να ακούω κόσμο να τραγουδάει.
Να νιώθω ερωτευμένη.
Όταν ακούω Cat Power.
Να ονειρεύομαι κοιτώντας το τζάκι.
Να παρακολουθώ τον κόσμο στο δρόμο.
Η απλότητα.
Να πίνω ρακί.
Όταν ζωγραφίζω.
Ο μακρύς χειμώνας,

Εγώ είμαι ένας ξένος κι όσα αγάπησα κι έχουνε πια χαθεί,

τα 'χω ακριβοφυλάξει στης καρδιάς μου τον τόπο τον πιο βαθύ.

Το προσωπάκι γείρε κι αφουγκράσου στο στήθος μου μια καρδιά,

με του Γενάρη μοιάζει την πιο άγρια και σκοτεινή βραδιά.

Φύγε πριν πληγωθείς μακριά μου να σωθείς και ας πονέσει,

Θα πουν για 'μαι πως ήμουνα στο τέλος του χειμώνα,

λουλούδι που δεν άντεξε στο γύρισμα του αιώνα..

Ψάχνωντας λίγη έμπνευση..

Και ναι,νομίζω πως την βρήκα,την ξεχώρισα και την περιμάζεψα από το πλήθος.
Τις τελευταίες μέρες πότε γελάω και πότε.. ασ'το καλύτερα.

Αλήθεια δεν μπορώ να θυμηθώ εκείνη την καμπή στη ζωή μου που με έκανε να φοβάμαι να χαμογελάσω,να φοβάμαι να χαρώ,να ζήσω..Ο χρόνος μας τελειώνει και όλα είναι μισά,όπως πάντοτε.

Και όταν χαμογελάω αισθάνομαι μιά περίεργη αίσθηση,ένα κενό αέρος στο στομάχι,σα να πέφτω από ψηλά και να μη με νοιάζει,φιου.Είναι λίγο ξένο αλλά και κάπως ευχάριστο,λες να επέστρεψα επιτέλους??
Χμ,κάτι άλλο μου μυρίζεται εδώ,χρειάζομαι επειγόντως λοβοτομή :P

ΠΑΛΙ ΔΕ ΜΙΛΗΣΑ :/

Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας??

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ...

Μέρες σαν κι αυτές,με λίγο φως απ'το φεγγάρι και αρκετή μουσική στο σουφλέ όλα μοιάζουν τόσο πιο γλυκά..

Γιατί πολύ απλά δε μπορούμε να παραδεχτούμε,τι μας κάνει χαρούμενους,τι μας στεναχωρεί και τι δεν μας νοιάζει.

Συμβαίνουν τόσα,είναι πια αρκετά για να μας παραδειγματίσουν όμως συνειδητά θα κάνουμε πάλι τα ίδια..Όσα ίδια μας πλήγωσαν και πλήγωσαν και ανθρώπους γύρω μας,ανθρώπους που τους νοιαζόμαστε και παρεξηγούμαστε.

Δεν γνωρίζουν όλοι τι συμβαίνει γύρω μας που μας αναστατώνει,που μας κάνει να φερόμαστε περίεργα,και είναι τόσο άδικο για όλους..

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να αποστασιοποιείσαι από τις καταστάσεις και να τα βλέπεις όλα πιο καθαρά,έξω από τον εαυτό σου όπως θα έκανε ένας περαστικός ή ένα παιδάκι που δε θα ντρεπόταν να πει δυό πράγματα παραπάνω.

Θα ήθελα να είμαι ένα τέτοιο παιδάκι στο μυαλό,γίνονται όμως όλα τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να τα δω,να τα προβλέψω και να τα σταματήσω πριν να είναι αργά..τώρα είναι πολύ αργά για όλα..

Τώρα νιώθω σα να γέρασα πριν την ώρα μου,σα να ζω μιά διαφορετική ηλικία κατευθείαν χωρίς να ζήσω την προηγούμενη και είναι όλα τόσο πέρα από τις δυνάμεις μου και εν τέλει είναι άσχημο να είσαι κάποια που θέλει να ελέγχει τα πάντα,πολύ απλά διότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει.

Άσε με να φύγω,πρέπει να ζήσω κάτι άλλο,κάτι που ήμουν πολύ απασχολημένη για να δω πως χάνεται και ξέρω δε θα γυρίσει πίσω τίποτα πια.

Μετά φέρεσαι ξανά περίεργα,συγνώμη κόσμε αλλά με απογοήτευσες περισότερο απ'όσο περίμενα,δε μου αρέσει που βλέπω κόσμο να μην ενδιαφέρεται για ότι θεωρούσα σημαντικό..

Είναι τόσο ουτοπικό πια να νοιάζεσαι για τους γύρω σου,να προσπαθείς να κατανοείς ότι οι πράξεις σου θα έχουν συνέπειες ας πούμε όχι ευχάριστες.

Το κακό είναι ότι δύσκολα καταλαβαίνεις πόσο μπορεί να διαφέρεις από τους άλλους,και ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό,απλά συμβαίνει όπως τόσα άλλα..

Οι επιθυμίες μου περνούν μία μία μπροστά από τα μάτια μου και τις αφήνω απλώς να με προσπερνάνε και έπειτα δεν ξέρω πως να αντιδράσω,μάλλον θα κατηγορήσω έτσι απλά κάποιον άλλο μέχρι να καταλήξω στον εαυτό μου απ'την αρχή.

Στέκεσαι μπροστά μου και αυτό είναι τόσο όμορφο,δεν μου κόβονται τα γόνατα πια και δεν αναγνωρίζω αν είναι κακό σημάδι ή καλό,είναι άσχημο να είσαι μετέωρος και να μη σε νοιάζει ιδιαίτερα,το ξέρω πως μου κάνει κακό άλλα είναι κάτι που έχω αποδεχτεί,γίνομαι ίσως και καλύτερος άνθρωπος,μαθάινω να αφήνομαι και να δίνομαι και πραγματικά το θέλω τόσο πολύ!

Λατρεύω να γνωρίζω τον κόσμο σου,όσο κι αν με πληγώνει,θέλω να είμαι εκεί στα πάντα όχι για να ελέγχω,ούτε και για να καθοδηγώ,είναι που δε θέλω να χάσω τίποτα δικό σου,είναι που έχω χάσει ήδη τόσα πολλά και με πονάει.

Υ.Γ Θέλω τόσο να σου μιλήσω αλλά αυτό κι αν είναι πια ουτοπία ..

Η-ΤΑΝ-Η-ΓΟΡΓΟ-ΝΑ-Η-Α-ΔΕ-ΡΦΗ-ΤΟΥ-ΜΕ-ΓΑ-ΛΕΞΑΝΤΡΟΥ

Μη με προσπερνάτε γαμώτο,εδώ είμαι και 'γω,μα δε με βλέπετε??
Πάρτε με μαζί σας,σπρώχτε λιγάκι εν ανάγκη..
Ε,δε μπορώ άλλο να αντικρύζω μικρές χαρούμενες πλάτες,θέλω και γω δεν το καταλαβαίνει κανείς?

Κυρίες μου και κύριοι,έχουμε βαρεθεί τη σκιά,αν και η σκιά τα σπάει αλλά πόσο creepy μπορεί να είναι ένας-μόνος άνθρωπος στη ζωή του..

Να μη θυμηθώ όλα τα καριόλια του κόσμου τούτου και δε ντρέπομαι καθόλου,
θέλω ένα σάκο του μπόξ αλλά έχω και στυλό,τι νόμιζες?