με τυχαία σειρά

Θέλω να σκαρφαλώσω στον Ομαλό,
να τρέξω γύρω από τον Όλυμπο,
να μαζέψω ελιές,
να ξεχωρταριάσω χωράφια,
να φτιάξω παγίδες στην άμμο,
να χορέψω Ικαριώτικο και να πιω άπειρο κρασί,
να ζωγραφίσω πάνω σε βουνό,
να κολυμπήσω σε ποτάμια
και επιτέλους να γυρίσω τον κόσμο με ποδήλατο-όταν πάψω να φοβάμαι.

Κουίζ.

Σε όλους αυτούς λείπει απλά ο μανδύας.
Θυμάται κανείς κάτι τύπους το Μεσαίωνα,
με ψηλά καπέλα και μάυρους μανδύες?

για να μην ξεχάσω

Χτες είχα παρέα μου,
μιά μελένια μέλισσα,
και ένα τριζονάκι-συντροφάκι,
όλο τρ και τρ έκανε.

Χαμόγελο,

έστω άψυχο,
αλλά χαμόγελο,
ίσως πιο ειλικρινές από άλλα,
από εκείνα τα αμυντικά,
από εκείνα που λένε ιστορίες ψευδαισθήσεων,
που κοιτάνε παντού και πουθενά.

Βάλτε να πιούμε.

σταμάτα να νιώθεις,

διάβολε,

είναι πολύ για τον κόσμο,

να το δεχτεί.

ανάκατα με σκόνες,

υλοποιώ,

σε πίνακες απατηλούς,

ασπρόμαυρα όνειρα.

Μόνο το ρίγος,

καίγομαι,

γιατί σε προσμένω,

να με δεις.

Κάτω από νερό,

ανασαίνω,

μακριά από το σύνολο,

[αυτό]το αποπνικτικό.



Θα κοιτάζω βαθιά μέσα στον καθρέφτη προσπαθώντας να αποδομήσω την ύπαρξή μου και θα βλέπω με ηδονή τα κομμάτια μου ένα ένα να πέφτουν κάτω μέχρι να πάψω να βλέπω.

Θα πιστέυω με επιφύλαξη

και μέτρο

σε πράγματα που

θεωρώ σημαντικά στη

ζωή μου

γιατί η απώλεια

σε κάτι που

πιστεύεις ολοκληρωτικά

μπορεί να σε φέρει

να κοιτάς κατάματα μπρός

στην απογοήτευση.

Όταν δίνεις τα πάντα είναι κρίμα να μην παίρνεις τίποτα πίσω,εγώ με την ανιδιοτέλεια είμαι και θα συνεχίσω να είμαι αλλά μετά τίθεται θέμα επιβίωσης,κοιτάς το αποθηκάκι σου και δεν έχει μέινει τίποτα πέρα από μιά κουτσουρεμένη διάθεση και ένα βλέμα που θα στοίχειωνε και τον πιο αναίσθητο άνθρωπο.

από την αρχή

το ζητούμενο μένει ίδιο

οι άνθρωποι ίσως παρέλθουν

το ζητούμενο μένει ίδιο

εγώ θα είμαι στη θέση μου

το ζητούμενο μένει ίδιο

τα μάτια μου είναι καθαρά

το ζητούμενο μένει ίδιο

μετά από χρόνια

το ζητούμενο μένει ίδιο

Μέχρι να κουραστώ να βρίσκω τρόπους για να προσεγγίζω ότι θεωρώ πως αξίζει.

Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι
που στην πραγματικότητα
είναι πιο ερωτεύσιμοι
απ' ότι το είδωλο τους σε τζάμι.

Θέλω να μετακομίσω στο εργοστάσιο!

Έχω θέμα με τους αποχωρισμούς ρε,ποτέ μου δεν τους χώνεψα.
Και δεν είναι μονάχα με τους ανθρώπους,
δε χρειάζεται πάντα να έχει να κάνει με τους ανθρώπους.
Δε χρειάζεται καν να έχει να κάνει αποκλειστικά με 'μένα.

Θεωρώ και αποδέχομαι ότι είμαι από τα κατεξοχήν εγώπαθή άτομα,

είναι ένας εφιάλτης που βιώνω όσο με θυμάμαι να σκέφτομαι συνειδητά ώριμα.

Για 'μένα την ίδια που το αποδέχομαι είναι φορτίο και βάσανο,είναι κάτι ανεπιθύμητο.

Μου τη σπάει να αποχωρίζομαι πράγματα και ανθρώπους με τα οποία δένομαι,

μου τη σπάει και που θέλω διαφορετικά πράγματα από όσους/ες έχουν ανάγκη άλλα,

και σαν ξενέρωτη όπως λένε δεν ακολουθώ..

Δε θέλω να αφήνω πίσω ότι έπειτα με κάνει να σκέφτομαι την απουσία του,

δε θέλω να λυπάμαι που φέυγω,ούτε που έφυγαν όσοι αγάπησα,τόποι κι ανθρώποι.

Δε θέλω να βλέπω αποχωρισμούς στα τρένα και ανθρώπους που κλαίνε,

ακόμη κι αν μου είναι άγνωστοι.

Δε μπορώ να καταλάβω πόσο εύκολα κάποιοι άνθρωποι είναι διατεθιμένοι να αφήσουν τα πάντα πίσω τους,

σα να μην υπήρξαν ποτέ,είναι που δε δημιουργούν δεσίματα?Και αν ναι γιατί?

Εγώ γιατί να θλίβομαι με αυτά,γιατί να υπολογίζω τους άλλους πιο πάνω από εμένα,γιατί να στηρίζω όνειρα σε τόπους που ξέρω πως θα με πονέσουν?

Γιατί αφήσα να με κρατάνε τόσα και τόσοι εδώ,είναι υπέρ μου,θεωρείται ευαισθησία ή ρομαντισμός?Είναι μήπως μαλακία μου,είναι ανημποριά,είναι έλλειψη θέλησης,είναι συνήθεια?

Μήπως υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που θα με έκανε να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου γιατί ότι από τα παραπάνω και να διαλέξω δε θα μου είναι αρκετό..?

Θεσσαλονίκη μου λείπεις ήδη-Αθήνα δεν κάνω μακριά σου.

Υ.Γ.αυτό το τελευταίο πήγαινε στους ανθρώπους.

Μετά το μούδιασμα,επιτέλους να πράξουμε.

Με τα όσα έχουμε βιώσει τις τελευταίες μέρες να μας στοιχειώνουν το νου, το μόνο που βλέπω γύρω μου είναι προβληματισμένα πρόσωπα-και μιλάω για εκείνες και για εκείνους που θεωρώ δικούς μου-,συντρόφους μου,μιλάω και για 'μένα γιατί νιώθω σα να χάνω το έδαφος που με στηρίζει,μία σύγχυση άνευ προηγουμένου.

Είναι που παλέυεις για κάποια πράγματα,έιναι που έχεις κάποιες αξίες οι οποίες δεν είναι επιδερμικές,δεν είναι κατασκευασμένες και πλαστές.Είναι αξίες που ζυμώνονται με κόπο γιατί όλοι οι άνθρωποι μεγαλώσαμε-άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο- σε ένα περιβάλλον που μας άφησε άσχημες καταβολές και στερεότυπα που δύσκολα απεμπολούνται.

Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε σε ένα καθεστώς ολοένα και μεγαλύτερης εξαθλίωσης και υποβάθμισης της ανθρώπινης ζωής υπάρχει μιά ανημποριά και μιά μιζέρια που κατακλύζει τα μυαλά και την καθημερινότητα των περισσότερων.Βλέπεις να αρνιούνται την πραγματικότητα,αδυνατούν τάχα να σκεφτούν πως έφτασαν σε αυτήν την κατάσταση,αλλά βέβαια όταν τις περασμένες δεκαετίες όλοι ονειρέυονταν μεγαλεία,σπιτάρες και αυτοκινητάρες για να είναι γκλαμ και χαρούμενοι,τότε ήταν καλά.

Τα πράγματα είναι απλά,όταν έχεις ένα πρόβλημα κοιτάς τι στο δημιούργησε και ψάχνεις για μιά λύση.Στην προκειμένη περίπτωση βιώνουμε την κρίση του καπιταλισμού να γίνεται φάντασμα κυρίως στα κεφάλια των ήδη καταπιεσμένων.Αυτή την κατάσταση λοιπόν ποιός την δημιούργησε?

Τη δημιούργησαν μήπως οι μετανάστες που είναι πιο εξαθλιωμένοι από εμάς και με αυτήν την αιτιολόγηση και 'μεις θα στρεφόμαστε εναντίων των πιο εξαθλιωμένων κοινωνικά?Στο μυαλό μου φαίνεται τουλάχιστον παρανοϊκό αυτό που ζούμε,πως είναι δυνατόν αντί να συμμαχείς με τους ομοίους σου ταξικά να στρέφεσαι εναντίων τους λες και είναι για όλα ο αποδιοπομπαίος τράγος.Οι μετανάστες είναι εικόνα και από το δικό μας μέλλον και καλό είναι μερικοί μερικοί να το έχουν κατά νου.

Η πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί τόσα χρόνια έτσι ώστε όταν δεχόμαστε πυρά από πάνω να στρέφουμε το βλέμα δίπλα ή πιο κάτω κοιτώντας από που ήρθαν είναι αξιοσημείωτα και δέιγματα της "καλής" δουλειάς όσων φροντίζουν να μας κρατάνε κοιμισμένους.Δε χρειάζεται να κάνει κάποιος από τα πάνω τους διαχωρισμούς,πλέον το κάνει ο καθένας μόνος του.Αυτό που ζούμε είναι κοινωνικός κανιβαλισμός και ας αναλογιστεί ο καθένας το μερίδιο της ευθύνης που φέρει σε αυτή την σαπίλα.

Συντρόφια,από μέρους μας,κατά τη γνώμη μου το μόνο που μένει είναι η κοινωνική απέυθυνση και η δημιουργία δεσμών,δομών και ριζωμάτων μεταξύ μας και προς την κοινωνία αν θεωρούμε ότι έχουμε κάποιο λόγο ύπαρξης μέσα σε αυτήν.

Υ.Γ. Αυτό που με βασανίζει και με πληγώνει περισσότερο είναι πως όσοι εχθρεύομαι στην κοινωνία,όσοι πραγματικά μισώ ιδεολογικά και απεχθάνομαι δεν είναι τελικά τόσο μακριά,πολλές φορές κρύβονται και στο ίδιο μου το σπίτι και σε αυτόν τον πόλεμο που να πρωτοστραφείς??

Υ.Γ.2 Όπως σωστά τόνισε και μία συντρόφισσα,σφίγγουμε τα χείλια και συνεχίζουμε [ας ελπίσουμε να βαστήξει το μυαλό μας].

Κάλμα μ'αυτή την τεστοστερόνη μη χέσω!

Θέλω να σταματήσω πια να φοβάμαι να κυκλοφορώ μόνη τα βράδια.
Τι πρόβλημα υπάρχει τέλος πάντων,και γιατί εγώ να πρέπει να περπατάω πάντα καχύποπτα και με μάτια στην πλάτη μου..
Μα δεν είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι τα ηλίθια σχολιάκια και τις χοντροσυμπεριφορές,καμιά και κανείς δεν είναι δηλαδή.
Ας φάει ο κόσμος ένα ταρακούνημα στον εγκέφαλο επιτέλους,δεν είμαστε εδώ ούτε για να ικανοποιούμε ούτε για να κάνουμε την μέρα ευχάριστη σε καμιά και κανέναν εκτός και αν το επιθυμούμε..

Κάποιοι τα 'χουν πει..

Since i was born i started to decay,
now nothing ever ever goes my way.

Επιτέλους..

και το μυαλό μου πήγε όσο γίνεται σε μιάν άλλη θέση.

Από 'μένα,η αντίστροφη μέτρηση άρχισε..

Και 'μεις ως φτωχοί,ξενιστές των ονείρων
με θέα λίγα μέτρα μακριά  απ' τη λάμψη του γκριζογάλανου δίσκου,

νύχτες με κιτρινισμένα δάχτυλα και αυτοκριτική,

[αποτίμηση της πρώτης πράξης.]

Κανένα φως,

οι προβολείς για ακόμη μιά φορά ως λειτουργοί μιάς αέναης κίνησης προς τα πίσω.

Το πρόσωπο στους τόνους της ώχρας με τα μάτια καρφωμένα στο κενό,

το σαγηνευτικό.

Όντας ξένη σ' αυτό που αποκαλούν σπίτι μου,ξένη παντού,

ξένη και σε 'μένα την ίδια,πες μου π'ως ν' αφήσω εσένα να με γνωρίσεις?

Με μεγάλη δυσκολία,

πλέον είναι επίπονο να κρύβω τι αισθάνομαι.

Αφήνομαι μπροστά σας,εκτεθειμένη,να με κρίνετε για άλλη μιά φορά,

με μάγουλα αναψοκοκκινισμένα από τη σύγχυση και το θυμό που καίει τις αρτηρίες.



...για τις 10 του Μαϊου.

Όπως ο άνεμος.

Οι μπούκλες μου λεπίδες στα μάγουλα,

το πρόσωπο εύπλαστο για να ταιριάζει με το θυμικό σου.

Τσιπουρα..

Ε ναι το δέχομαι,πήρα κατρακύλα

Γιατί η νύχτα μας κάνει να μοιάζουμε αλώβητοι.

Γιατί το δέρμα γυαλίζει σαν πέτρα στον ήλιο.

Γιατί όταν έρχεσαι οι ανάσες μου καταδιώκουν τους πνεύμονες.

Γιατί καταπίνω τη σιωπή σου που με πνίγει απότομα.

Γιατί οι δρόμοι είναι γεμάτοι με κόσμους αδιάβατους.

Γιατί η καρδιά μου σκοντάφτει ακριβώς δίπλα στα μάτια σου και χαμηλά στο λαιμό σου.

Γιατί μαθαίνω να δίνομαι πιο πολύ εκεί που ψοβάμαι.

Γιατί η αυλή μου θα μυρίζει μάραθο και ξεραμένα σταφύλια.

Γιατί πια δε θα με νοιάζει το που θα πάω αλλά με ποιούς θα πάω και πως.

Γιατί θα κλέψω τις σκιές απ' τους γκρίζους τοίχους της πόλης.

Γιατί το σώμα κουράζεται μα το μυαλό δε σωπαίνει.

Το ασυνείδητό μου κι εγώ-μιά συνάντηση που δεν έγινε.

Ή διαφορετικά, "όσα ήθελα να πω και τι τελικά είπα,ή μάλλον δεν είπα"

Κι όντως όταν σκέφτομαι κάποια πράγματα μου φαίνονται απλούστερα απ' ότι είναι στην πράξη,όταν έρχεται αυτή η στιγμή,η στιγμή των πράξεων [για 'μένα πάντα].

Ξέρεις πως είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο και να σου φτιάχνει τη μέρα και τη νύχτα,ή ακόμη ακόμη,ξέρεις πως είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο και να σου φτιάχνει τη μέρα και τη νύχτα τη στιγμή που ο ίδιος αυτός άνθρωπος μπορεί να σου κάνει τη μέρα ρημάδι σε μιά στιγμή?

Πολύ άσχημο να χτίζεις ιδέες και να εμπλουτίζεις σχέδια πάνω σε μεταβλητές,μετά ποιός έχει την ευθύνη?

Εσύ ονειρεύεσαι τους εφιάλτες μου,εγώ ονειρεύομαι εσένα,εμένα άραγες να μ' ονειρεύεται κανείς..?

Κολλήσαμε αγωνίτιδα.

Κοίτα να δεις πως έχουν τα πράγματα:

-Η Δανάη είναι μετροπολιτάνισσα

-Ο Αχιλλέας είναι ποσαδιστής

-Ο Αντρέας σοσιαλδημοκράτης

-Ο Γιώργος είναι αναρχικός ατομικιστής

-Ο Νίκος χριστιανός ορθόδοξος πατριώτης .

Παιδιά ξέρετε τη λύση --> Επιστροφή στα βασικά..

Συνολική άρνηση των από πάνω,όλοι οι κακοί μας φοβούνται έτσι κι αλλιώς.

Όξω οι εργολαβίες από το έκπα-ναι στο παρεμπόριο-όξω οι επιχειρήσεις ΟΥΓΚ!

Δε θέλουμε δουλειά,δε θέλουμε ανεργία,δε θέλουμε πτυχία με αξία.Φωτιά και λαύρα στους φοιτητάντερς.

Επίσης, Κλωτσά στους πατριώτες,πέτρες στο Θεοδωράκη που θα πεθάνει από την κατάθλιψη για το χαμό του ελληνικού έθνους χαρ χαρ χαρ.

Ώς κεντρικό σύνθημα ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φοβάμαι πως ακόμα σ'αγαπάω,

φοβάμαι πως ποτέ δε σε ξεπέρασα.

4 πήγε μουπανπάλι φύγε...

Τρέξε σύντροφε,ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου.

/////

////

/// έναστέριπέφτειπέφτει

///

*

Συλλογισμοί περί δεσίματος και άλλες ανατριχιαστικές ιστορίες.

Ή πηγαίνοντας το προηγούμενο post ένα βήμα πιο πέρα.

Το δέσιμο είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα,

μετράει ρε παιδί μου γενικά.

Όταν λαμβάνει χώρα μόνο στο μυαλό του ενός εκεί είναι που χάνεται,

δεν υφίσταται μήνυμα χωρίς την παρουσία πομπού και δέκτη,

ένα μήνυμα μονάχα με τον έναν είναι καταδικασμένο να χαθεί στην αιωνιότητα.

Το μονομερές δέσιμο,το μη ανταποδοτικό δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό

και εγώ ποτέ δεν ήμουν υπομονετικός άνθρωπος,

με τον καιρό ανακάλυψα αντ' αυτού κάτι καινούριο,την περιμονή,είναι ένας συνδυασμός μεταξύ του υπομένω και περιμένω,κάπως τα βολεύω εν τέλει[?]

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο,τίποτα δεδομένο,όποιος νοιάζεται από 'δω και πέρα να ρωτάει,

πως αλλιώς?

Σήμερα -με πνευματικό σπρώξιμο- καταλήξαμε με τη σειρά μας στο ότι ο πάτος μόνη διέξοδο έχει προς τα πάνω,κάτι όμως που συνδέσαμε με το ότι κάθε φορά μιλάμε για τον πάτο της δεδομένης στιγμής.

Επίσης θέλω και εγώ τον κόσμο μου να με πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα και να κάνω και 'γω το ίδιο,η ταυτόχρονη εξέλιξη με τους γύρω σου τα σπάει.

Στα [-] της ημέρας να σημειώσω ότι μπορεί να μην έχω το σύνδρομο του ήρωα αλλά δυστυχώς είμαι people pleaser (χώσιμο σε ένα καινούριο φιλαράκι,αν αυτό θεωρείται ως εγωκεντρισμός του στυλ θέλω να τα πάω καλά με όλους και να με συμπαθούν όλοι τότε my hands up,ξέρεις εσύ)με την ουσιώδη συμπλήρωση πως επιλέγω με χίλια κόσκινα το ποιούς θα συναναστρέφομαι και ειλικρινά γουστάρω να μοιράζομαι.

Αυτό που απεχθάνομαι είναι ο κόσμος που μοιράζεται και ανοίγεται μόνο όπου τον/την συμφέρει και παρ' όλα αυτά θεωρούμε τους εαυτούς μας καλούς φίλους/ες ή συντρόφους/ισσες και ότι άλλο.

Δεν έχω τίποτα να κρύψω,μπορεί να μην καταφέρνω να εμπεδώνω κάποια πράγματα όμως ας μου αναγνωριστεί ότι προσπαθώ επίμονα και κοπιαστικά να φέρω τα πάντα βόλτα.

Ψυχολογικές περιηγήσεις με τη Dani στο μικρό καφέ.

Υ.Γ μακάρι να μπορούσα να εφέυρω έναν τρόπο με μιά πνοή να σου/σας μεταδώσω αυτά που νιώθω,μόνο γι' αυτά είμαι σίγουρη..Τι σοϊ μάγος είμαι?

Το σπίτι,

που θα 'θελα να μοιραστώ με τα συντροφάκια μου

Αχ ρημάδα φθορά πόσο σε λατρεύω

Δέσιμο και με τα έμψυχα και με τα άψυχα [χάος,καμιά ελπίδα..]